อิไรเตอร์มัวแต่อู้ ไม่ทำงานทำการนะคะ(ตัดเงินเดือน//ช็อค)

แต่เชื่อเถอะว่า...มาอัพให้เสมออยู่แล้วล่ะฮ้า เพียงแต่ช่วงนี้

อินี่เสพติดฮาเร็มหนุ่มๆอยู่นะคะ(ก็ไม่ต้องไปสนใจ)

เข้าเรื่องคะ...บทแปดแล้ว บทนี้ปั่นเสร็จไว้นานแล้วน้อ

มันเป็นบทที่ไรเตอร์ใฝ่ฝันอยากให้เกิดมาก แล้วมันก็...

เกิดขึ้นมาจริงๆในรีบอร์น349นะคะ ใครที่อ่านสปอยก็คงรู้ๆกันอยู่เนอะ

ถ้างั้นก็เชิญอ่านและเม้นกันตามสบายนะจ้ะ ^w^

 

.

.

.

 

บทแปด:ผมไม่อยากให้เธอเรียนที่โกคุโย

 

“โคลม~ โคลม~//เสียงเจ้านกน้อย”(โอ้ว ฮิเบิร์ดสุดยอด)

 

“ตื่น...นี่เธอ...มัวงัวเงียอะไรอยู่...ตื่นได้แล้ว!!!”

 

“งืมมม อือออ...เอ๊ะ...ใครน่ะ... คุณฮิบาริ!!!”

 

 

เธอที่กำลังนอนงัวเงียอยู่บนเตียง เธอก็ต้องเบิกตากว้างขึ้น เพราะเจ้าของเสียงที่กำลังเรียกเธออยู่นั้น

กำลังหงุดหงิด เขายืนอยู่ข้างเตียงเธอ เมื่อเธอเห็นเขา เธอจึงรีบดีดตัวลุกขึ้น พร้อมกล่าวทักทายกับเขา...

 

 

“อะ...อรุณสวัสดิ์คะ...คุณฮิบาริ//เขิน”

 

“มามัวอรุณสวัสดิ์อะไร เธอจะทำให้ผมสายไปถึงไหน รีบไปเตรียมตัวได้แล้ว//โยน ”

 

 

เขาเอยพร้อมกับโยนสิ่งๆหนึ่งให้กับเธอ

ซึ่งเป็นชุดนักเรียนหญิงนามิโมริ (ไปเอามาจากไหนคะ)

เธอมองมันพร้อมกับทำตาแป๋ว 

 

 

“เธอต้องใส่ชุดนั้น จะทำงานให้ผมทั้งที ต้องถูกระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า”(แล้วทรงผมล่ะคะ=w=b)

 

“.......................”

 

“หือ? หึ! ไม่ต้องห่วงเรื่องไซด์หรอก ผมรู้ตั้งแต่แบกเธอมาไว้ที่นี่แล้ว สัดส่วนน่ะ = =b”(อู้ววว คุณฮิสุดยอด)

 

“O////O”(สีหน้าน้องโคลม)

 

“อะไร...เปลี่ยนเองไม่ได้ จะให้ผมเปลี่ยนให้รึไง ”

 

“มะ...ไม่คะ ชั้นเปลี่ยนเองได้ จะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้แหละคะ//กระโดดลงจากเตียง”

 

เขานั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่บนเตียงเพื่อนั่งรอเธอ ไม่นานนัก 

เธอก็โผล่หน้ามาให้เขาเห็น เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

 

“เครื่องแบบโรงเรียนของผม ดูดีกว่าโรงเรียนหมอนั่นหลายเท่า//ยิ้มอย่างพอใจ”

 

“อย่างงั้นหรอคะ”

 

“แน่นอนสิ ไปกันได้แล้ว//ฉุดมือโคลม”

 

 

-โรงเรียนนามิโมริ-

 

เมื่อเขาและเธอมาถึง เขาก็ยังที่จะไม่ปล่อยที่จับมือเธอนั้น แถมยังเดินเชิดหน้านิ่งเข้าตึกนามิ

อย่างไม่แคร์สายตาพวกเหล่านักเรียนที่จ้องมายังทั้งคู่  พร้อมกับเสียงซุบซิบตามหลังพวกเขาตามมาติดๆ...

 

 

“เฮ้ยๆ นั่นคุณฮิบาริไม่ใช่หรอ จูงมือใครมาด้วยน่ะ ผู้หญิงไม่ใช่หรอน่ะ”(นร.ชาย)

 

“แต่ชั้นสงสารเด็กคนนั้นแหะ จะถูกทำอะไรบ้างก็ไม่รู้เลย นั่นคุณฮิบาริเชียวนะ”(นร.หญิง)

 

“ก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่ผู้หญิงคนนั้น ใช่เด็กโรงเรียนเราหรอ ไม่เคยเห็นเลยนี่”(นร.ชาย)

 

“ทรงผมแปลกตาจัง แบบนี้มันก็ผิดระเบียบไม่ใช่หรอ ทำไมต้องคาดตาไว้ข้างด้วยอะ”(นร.หญิง)

 

 

และแน่นอนเสียงซุบซิบเหล่านี้ เขาและเธอได้ยินเต็มสองรูหู แต่เขาก็ไม่สนใจจับลากเธอขึ้นห้องรับแขกไป

จนในที่สุด มาถึงห้อง เขานิ่งไปสักพัก จนเขารู้สึกได้ว่าเขายังจับมือเธอไว้แน่น เขาจึงรีบสะบัดมือออกทันที

 

 

“ซาวาดะ สึนะโยชิจะมารับเธอเข้าเรียน แล้วอย่ามาสุมหัวกันต่อหน้าผมก็พอ”

 

“เอ๊ะ? ทำไม ชั้นต้องเข้าเรียนที่นี่ คุณบอกว่า ให้ชั้นมาช่วยงานคุณ...”

 

“ผมไม่อยากให้เธอเรียนที่โกคุโย มันก็เท่านั้น จะแข็งขืนกับผมรึไง//จ้อง”

 

“ไม่คะ...ชั้นไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะต้องปฏิเสธคำสั่งคุณ...ชั้นจะเรียนที่นี่คะ//สายตาจริงจัง”

 

“ดี...ว่ากันง่ายๆ จบชั่วโมงเรียน เธอต้องมาที่ห้องนี้ คำตอบล่ะ”

 

“คะ!!!”

 

“ขออนุญาตครับ”(???)

 

 

เสียงชายผู้หนึ่งดังขึ้นนอกประตู เสียงประตูเปิดดัง ครืนนน ปรากฏชายร่างผอมบางหัวชี้ฟู ซาวาดะ สึนะโยชิ...

 

 

“ผมมารับโคลมแล้วครับ” (สึ)

 

“บอส...”(โคลม)

 

“เชิญ...”(ฮิ)

 

 

สึนะพาโคลมออกจากห้องกรรมการนักเรียน  ระหว่างเดินกันไป สึนะนึกคิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวาน...

 

 

-ณ บ้านซาวาดะ/ห้องสึนะโยชิ-

 

 

ระหว่างที่สึนะกำลังจะเข้านอนอยู่นั้นเอง จู่ๆก็มีชายในชุดดำมืดโผล่พรวดขึ้นมาจากหน้าต่างห้อง

สึนะถึงกลับตกลงจากเตียงเมื่อเห็นชายผู้นั้น...

 

 

“คุณฮิบาริ!!!...อูยยย เจ็บๆ”

 

“ไง...ขอเวลาสักหน่อยสิ”

 

“ครับๆ มีเรื่องอะไรครับ//นั่งคุกเข่า”

 

“พรุ่งนี้เช้า มาถึงโรงเรียนมาหาชั้นที่ห้อง มารับเขาไปเข้าเรียนด้วย”

 

“เอ๊ะ...เขา...อ๋อ โคลม...เอ๊ะ...ทำไมล่ะครับ...หรือว่า...โคลมจะเรียนที่นามิโมริ!!!”

 

“ใช่...โรงเรียนที่เขาเรียนอยู่ ระเบียบวินัย แย่มาก ไม่ได้เรื่อง!!!//ใส่อารมณ์”

 

“แต่ว่านะครับคุณฮิบาริ นี่มันกลางเทอมสองแล้ว จะให้ย้ายกันง่ายๆมัน...”

 

“ใครก็มาขัดผมไม่ได้ หรือนายอยากจะลอง = =+”

 

“มะ...ไม่ครับ ผมเกรงใจ เข้าใจแล้วครับ ผมจะไปรับโคลมพรุ่งนี้เช้า”

 

 

-ย้อนกลับมา ณ ปัจจุบัน- 

 

 

“นี่คุณฮิบาริเค้า...ทำได้อย่างที่พูดจริงๆด้วยแหะ คงไม่ใช่ว่าไปข่มขู่ใครเค้าหรอกนะ//พึมพำๆ”

 

“มีอะไรหรอบอส???”

 

“อะอื้ม ไม่มีอะไร เดี๋ยวเธอต้องแนะนำตัวกับทุกคนในห้องด้วยนะโคลม ชั้นจะพาเธอไปหาครู”

 

 

สึพาโคลมไปส่งให้ที่ห้องพักครู จากนั้นก็ขอตัวเข้าห้องเรียน โดยบอกกับเธอว่า เดี๋ยวเจอกันนะ

ภายในด้านห้องพักครูนั้น ครูแต่ละท่านก็มองมาที่เธอกันหมด  ครูประจำชั้นของห้องเธอก็ได้พูดกับตัวเอง...

 

 

“กลางเทอมสองแล้วแท้ๆเชียว ไหงเด็กนักเรียนห้องชั้น ถึงมีเข้ามาใหม่ตั้งสองคน//เกาหัว”

 

“เอ่อ...”

 

“อ๋อ ไปกันได้แล้ว ชั่วโมงเรียนจะเริ่มแล้วนะ”

 

 

เสียงออดในโรงเรียนดังขึ้น เป็นเวลาที่บ่งบอกว่า นักเรียนทุกคนต้องอยู่ภายในห้องเรียนกันหมดแล้ว

ครูของเธอเข้าห้องเรียนไป ส่วนเธอรออยู่นอกห้องเรียน รอครูเรียกตัวเข้าไปด้านใน

หัวใจเธอเต้นรัวเพราะตื่นเต้น เธอจะแนะนำตัวกับทุกคนได้หรือเปล่า

 

 

“วันนี้...ออกจะแปลกสักหน่อยนะ ห้องเรา...มีนักเรียนใหม่ย้ายมา เธอ...เข้ามาได้แล้ว”

 

 

และแน่นอนว่าเสียงซุบซิบภายในห้องก็ดังตามๆกัน ต่างก็บอกกันว่า กลางเทอมสองนี่นะ ผู้หญิงหรือผู้ชาย

จนในที่สุด เธอก็เดินเข้ามาหน้าห้องเรียน ก้มหน้าก้มตา นิ่งเงียบ ไม่พูดไม่จาอะไรเลย จนกระทั่ง...

 

 

“โคลมจัง//โบกมือ”(???)

 

“เอ๋!!! ซาซางาวะ รู้จักกับผู้หญิงคนนั้นด้วยหรอ”(เสียงรวม)

 

“เอาล่ะๆ เงียบๆกันหน่อย เธอคนนี้ ชื่อ...เอ่อ...ชื่ออะไรนะเธอ”(ครู)

 

“โคลม โดคุโร”(???)

 

 

ทุกคนต่างตกใจรวมทั้งตัวเธอ เพราะเธอนั้น ยังไม่ทันได้ปริปากอะไรเลย

กลับมีเสียงชายผู้หนึ่งตอบชื่อเธอออกไป

 

 

“นี่เธอ...มัวแต่เงียบแบบนั้น จะทำอะไรได้ แค่แนะนำตัวไม่ใช่รึไง”

 

“คุณฮิบาริ”(โคลม)

 

“ชั่งเถอะ ผมแค่มาดูความเรียบร้อย ไปล่ะ...”

 

 

ว่าแล้วเขาก็สะบัดหน้าพร้อมกับปิดประตูห้องเรียนออกไป ภายในห้องเรียนเงียบกริบ และสักพักก็กลับมาแซ่ด

 

 

“อุหวา...ตายล่ะ ผู้หญิงของหัวหน้ากรรมการคุมกฎ//ซุบซิบๆ”(นร.ชาย)

 

“ไหงสรุปอย่างงั้นล่ะ ชั้นว่าเป็นไปไม่ได้หรอก//ซุบซิบๆ”(นร.หญิง)

 

“น่ารำคาญกันจริงพวกนาย ยัยนี่ หมอนั่นเป็นคนฝากมา  ถ้าเข้าใจแล้วก็หุบปากกันซะ”(โกคุ)

 

“โกคุเดระ นายก็พูดแรงไป เออเนอะ แต่ก็จริง ฮิบาริฝากโคลมให้กับสึนะเพื่อมาเรียนที่ห้องเรา”(ยามะ)

 

“หา!!! จริงดิ!!!//ทุกคนหันไปมองสึ”(เสียงรวม)

 

“เอ๊ะ...เอ่อคือ//นั่งตัวหลีบ”(สึ)

 

“เงียบกันได้แล้ว!!! เลยเวลาเรียนมามากพอแล้ว อ้าวนี่เธอ ไปนั่งโต๊ะหลังที่ว่างอยู่ซะไป”(ครู)

 

 

โต๊ะของเธอนั้นอยู่หลังห้องสุดติดริมหน้าต่าง ในหัวเธอตอนนี้กำลังสับสนและมึนงงกับเหตุการณ์ในห้อง

เธอได้แต่นั่งลงกับที่ ก้มหน้าก้มตาไม่มองใคร ถึงแม้สายตาทุกคนจะมองมาที่เธอก็ตาม 

และครูนั้นได้บอกกล่าวอะไรกับทุกคน แต่เธอนั้นไม่ได้ฟังอย่างชัดเจน เธอเริ่มที่จะเหม่อลอย...

 

 

อีกเรื่อง...ช่วงบ่าย ห้องเราจะมีนักเรียนแลกเปลี่ยนเข้ามา ช่วยๆกันดูด้วยละกันนะ”(ครู)

 

ครับ/ค่ะ”(เสียงรวม)

 

 

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาจ้องอยู่ที่เมฆขาวที่ล่องลอยไปตามพื้นนภาอันกว้างใหญ่

จู่ๆก็ปรากฏหน้าของเขาบนเมฆ เธอเริ่มหน้าแดงเป็นมะเขือเทศทันควัน

ภาพนั้น สัมผัสนั้น ยังไม่หายไปจากหัวเธอ

เขาที่บอกว่าเกลียดเธอ แต่กลับมาสัมผัสที่หน้าผากของเธอนั้น

มันคือยังไงกันแน่ จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่เข้าใจ...

 

.

.

.

 

Ma: ตั้งแต่บทหน้าเป็นต้นไป จะเข้าสู่เนื้อเรื่องที่เข้มข้นคะ จะเข้มข้นยังไงนั้น รอติดตามชมกันต่อไป

96: เอ่อคือ...ชั้นมีคำถามคะ...คือว่า...คงจะไม่มีซีน...อย่างว่า...นะคะ//หน้าแดง

Ma: หึหึหึ ไม่ต้องกังวลใจไปนะจ้ะ ผู้อ่านเค้าชอบกันรวมทั้งอิไรเตอร์ ลุยโล้ดดด//โบกธงเชียร์

96: อุก...คุณฮิบาริจะ...จับกด จับกด จับกด ชั้นจะทำยังไงดีคะ ท่านมุคุโร่//พึมพำมุมห้องอย่างมืดมน


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


อยากจะตะโกนดังๆลั่นเฟสว่า...น้องโคลมในชุดเครื่องแบบนามิโมริ น่ารัก&โมเอะที่ซู้ดดด >///

บทหน้า...จะมีซีนติดเรทบ้างนิดๆหน่อยๆก็ไม่ต้องทำหน้า =,,= ก็ได้นะจ้ะ(อิไรเตอร์จะประเดิมคนแรก)


edit @ 1 Sep 2011 01:48:29 by ~MakoNyan~

Comment

Comment:

Tweet

 I love it,Excellent article.I am decide

to put this into use one of these days.Thank

you for sharing this.To Your Success!
Cheap Air Jordan Shoes air jordan shoes

sale
Cheap Moncler moncler mens jackets


Cheap women moncler Cheap Men Moncler


Moncler Jackets Moncler Jackets sale


Moncler Sweater Sale Mens Moncler Sweaterhttp://www.cheapmonclers2u.com

#2 By safsfa on 2011-11-30 13:51

ตามมาอ่านอีกรอบcry cry ที่บลอค >///< หนูโคลมน่ารักในชุดนามิโมริ

#1 By Bel_nami on 2011-09-05 12:37