รีบมาอัพให้ทุกคนก่อนที่จะไม่มีเวลามาอัพให้คะ เพราะหลังจากวันที่17 ไรเตอร์จะไม่ว่าง(ยาว)จ้า

ก็มาถึงบทเจ็ดกันแล้วนะคะ อย่างที่บอกไว้ บทนี้เราจะให้...ได้ออกโรงบ้าง เดี๋ยวหาว่าลำเอียงคะ

แต่...ปกติก็ลำเอียงได้อย่างชัดเจนขนาดนี้ คงไม่ต้องบอกอะไรมากแล้วล่ะ คึหึหึหึ(มาจากไหน???)

เชิญอ่าน เชิญจิ้น เชิญเม้น กันได้ตามอัธยาศัยจ้า ขอบคุณมากค๊า (>.O)

 

.

.

.

 

บทเจ็ด:นี่แหละคำตอบของผมชัดมั๊ย

 

ในช่วงเวลานั้น พระอาทิตย์เริ่มตกเย็น เป็นช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนแยกย้ายกันกลับบ้านจากโรงเรียน 

เหล่าชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งก็กำลังเดินทางกลับบ้านเช่นกัน ในระหว่างที่สึนะโกคุเดระและยามาโมโตะ

คุยจ้อกันระหว่างทางอยู่นั้นเอง พวกเขาก็พบกับ...

(หมายเหตุ:ฟิคนี้พวกสึนะตอนนี้อยู่ม.ต้นปีสามนะคะ^^)

 

“อ๊ะ...สวัสดีครับคุณฮิบาริ เอ่อ...โคลมเป็นยังไงบ้างครับ”(สึ)

 

“ ชั้นกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน อย่าถาม//เมิน”(คุณฮิT^T)

 

 เขาตอบอย่างไม่ใยดี ทำให้สึนะสีหน้าถอดสีทันควัน เขาเดินแทรกกลางพวกสึนะผ่านไปอย่างไม่สนใจ

จนกระทั่ง...ยามาโมโตะต้องหันควับส่งเสียงเรียก แต่เขาก็เดินร่อนหน้าเชิดอย่างสง่าผ่าเผยจากไปซะแล้ว

 

“อ้าวเอ๊ะ เดี๋ยวสิฮิบาริ!!!”(ยามะ)

 

“เชื่อเล๊ยยย เป็นบ้าอะไรของมันฟะ”(โกคุ)

 

“เกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั้นหรือเปล่านะ”(สึ)

 

“คงไม่มีอะไรหรอกครับรุ่นที่สิบ เจ้าฮิบาริก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เคยสนใจใครที่ไหนกัน กลับกันเถอะครับรุ่นที่สิบ”

 

“อะ...อื้ม ถ้าไม่มีปัญหาอะไรกันก็ดีสิ”(สึ)

 

“เอาน่า ยังไงซะ ฮิบาริไม่ทำอะไรโคลมหรอก โคลมอยู่กับหมอนั่นก็ดีแล้ว ฮิบาริเก่งออก”(ทำไปแล้วอะยามะ =w=b)

 

“ชั้นก็คิดว่าคุณฮิบาริจะช่วยปกป้องโคลมได้ มุคุโร่ถึงได้ฝากโคลมให้กับคุณฮิบาริ”(สึ)

 

“แต่ผมล่ะสงสัยจริงๆทำไมต้องเป็นหมอนั่น ปกติเจ้ามุคุโร่จะฝากยัยผู้หญิงคนนั้นให้กับรุ่นที่สิบนี่ครับ”(โกคุ)

 

“ชั้นว่ามุคุโร่คงมีแผนอะไรหรือเปล่า”(ยามะ)

 

“จะมีอะไรเกิดขึ้นสักอย่าง ชั้นรู้สึกแบบนั้น ยังไงทั้งสองคนก็ต้องระวังตัวด้วยนะ โกคุเดระคุง ยามาโมโตะ”(สึ)

 

“ครับ!/โอ๊ส!”(โกคุ/ยามะ)

 

ย้อนกลับมาที่บ้านฮิบาริ ในเวลานี้ท้องฟ้าเริ่มมืด เขากลับมาจากการเดินสำรวจนามิโมริแล้ว

สีหน้าของเขายังดูนิ่งเหมือนเคย แต่รู้สึกวันนี้เขาจะไม่เหมือนเดิมอยู่อย่าง คือจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าที่ควร

อะไรทำให้เขาเป็นเช่นนี้กันนะ เขาเดินมาหยุดที่หน้าห้องหญิงสาว หันไปมองทางประตู

แต่แล้วเขาก็ต้องชายตามองลงไปที่พื้นหน้าประตู ก็พบกับอะไรบางอย่างวางเรียงอยู่ เขาจึงเรียกแม่บ้านมาซักถาม...

 

“นี่มันอะไรกัน?”

 

“คือว่านะคะท่านเคียว...ท่านโคลม เธอไม่ทานอาหารเลยคะ ตั้งแต่มื้อเช้ายันมื้อเย็น เธอบอกให้วางหน้าห้อง”

 

“หืม........”

 

“จะให้ดิชั้นทำยังไงดีคะ”

 

“ไม่ต้อง ผมจัดการเอง เอาพวกนี้ไปเก็บ แล้วเอามาใหม่”

 

“ทราบแล้วคะ รอสักครู่นะคะท่านเคียว”

 

ว่าแล้ว...คุณแม่บ้านก็ได้จัดอาหารเซตใหม่ยกมาให้เขา  ฮิบาริตัดสินใจเปิดประตูห้องเธอขึ้นพรวดพลาด

พร้อมกับถือถาดอาหารเซตหนึ่ง ซึ่งเป็นข้าวกับกุ้งเทมปุระพร้อมซุปมิโซะ

ตามสไตล์อาหารญี่ปุ่นที่บ้านเขาชอบรับประทาน ...

 

“ชั้นบอกแล้วไงคะ ว่าชั้นไม่หิว”

 

“ไม่หิวยังไง เธอก็ต้องกิน หรือต้องให้ผมยัด”

 

เธอนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง แล้วเธอก็ต้องตกใจสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเขา

เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ และวางถาดอาหารลงต่อหน้าเธอ  เขาลดตัวนั่งลงกับพื้น

สายตาจ้องประสานกับเธอ แต่เธอกลับหลบตาเขา เขาจึงใช้สายตากดดันกับเธอ...

 

“นี่...ปกติเธอกินอะไร//จ้องโคลม”

 

“..........//นั่งนิ่งเงียบ”

 

“ตอบสิ มีปากใช่มั๊ย//จ้องจนเขม่น”

 

".........//ก้มหัวลงสุดชีวิต"

 

"ถ้าเธอไม่ตอบ...ผมจะจัดการกับปากของเธอที่ไม่ยอมปริปากพูด//จับคางโคลมเชิดขึ้น"

 

“อึก...ขะ...ขนมกับช็อคโกแลต บางครั้งก็ของกินจากพวกบอสคะ”(นี่หรือชีวิตลูกชั้นT^T)

 

“ไม่ไหวเลย...ผมไม่ยอมให้เธอมาตายในบ้านผมหรอกนะ กินซะ”

 

“คุณ...ไม่ต้องมาสนใจคนอย่างชั้นก็ได้คะ”

 

“คนอย่างเธอ...หึ! อย่าสำคัญตัวผิดสิ แค่ผม...ไม่อยากปล่อยให้เธอตายที่นี่”

 

“ขอโทษด้วยนะคะ...”

 

พอเธอเอยคำขอโทษกับเขา เธอลงมือจับตะเกียบแล้วครีบกุ้งเทมปุระเข้าปากพร้อมกับข้าว เธอหยุดชะงัก...

 

“อร่อย...จัง”

 

“นี่...ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอเคยใช้ชีวิตแบบไหนมา แต่เมื่อเธออยู่ที่นี่ ผมจะเปลี่ยนมัน//สายตาจริงจัง”

 

เธอหน้าแดงเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดกับเธอพร้อมกับสายตาที่จริงจังของเขาที่มองเธอ

ตอนนี้เธอรู้สึกดีขึ้นมาได้อย่างง่ายดายหลังจากที่ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกแย่มาก

และในที่สุดรอบร่างกายเธอก็ปรากฏหมอกขึ้น และชายผู้นั้นก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขา

 

“คึหึหึหึ อย่าพูดเองเออเองแบบนั้นสิครับ จะเปลี่ยนชีวิตโคลมที่น่ารักของผมตามใจชอบได้ยังไงกัน ฮิบาริ เคียวยะ”

 

“ชีวิตนายที่ให้กับเธอ...มันอนาจซะจน ชั้นรับไม่ได้ จนอยากที่จะเปลี่ยนแปลงมันต่างหาก”

 

“แต่โคลมของผม ยินดีกับชีวิตที่ผมมอบให้อย่างเต็มใจ  เก็บความหวังดีของคุณไว้เถอะครับ มันไม่มีประโยชน์หรอก”

 

“หึ! นานๆโผล่หัวมาที ก็ทำให้ชั้นเสียอารมณ์ได้ตลอดเลยนะนาย จะเอายังไง!!!”

 

เขาไม่รีรอที่จะเข้าจู่โจมมุคุโร่ โดยใช้ทอนฟาเข้าประกบตัวมุคุโร่ กลับกันแล้ว

มุคุโร่เผยรอยยิ้มออกมา คว้าสามง่ามมาป้องกันตัวซึ่งตอนนี้ทั้งคู่อยู่ระยะประชิดกันมาก ซึ่งทำให้ฮิบาริหยุดชะงัก

 

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำอะไรแบบนี้นะครับ ฮิบาริ เคียวยะ พวกนั้น...เริ่มลงมือทำอะไรสักอย่างแล้ว”

 

“หือ?”

 

“อยากสู้กับผม ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกครับ เมื่อเวลานั้นมาถึง...แล้วก็ อย่ารังแกโคลมที่น่ารักของผมให้มากนักล่ะ//ยิ้ม”

 

“พูดอะไรไม่รู้เรื่อง!!!”

 

“เดี๋ยวคุณก็รู้เองล่ะครับ ฝากโคลมที่น่ารักของผมด้วย...”

 

“ของนาย...อะไรกัน//พึมพำๆ”

 

“ก็ของผมน่ะสิครับ เดิมทีโคลมก็เป็นของผมมาตลอด เรื่องนี้...ขอให้คุณเข้าใจและจดจำมันด้วย คึหึหึหึ”(หมั่นไส้อะ)

 

ว่าแล้ว ร่างของชายผู้นั้นก็หายไปพร้อมกับสายหมอก คายร่างหญิงสาวออกมา และแน่นอน

เขาไม่ได้ไปรองรับตัวเธอหรอก (ก็ฮิบาริอะนะ) เธอล้มฟุบลงกับพื้นทันที เธอค่อยๆลุกตัวขึ้นด้วยตนเอง

ส่วนเขาก็พึมพำอะไรสักอย่าง...

 

“คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป//หงุดหงิด”

 

“มี...อะไรหรือเปล่าคะคุณฮิบาริ//โซเซ”

 

“เธอกับหมอนั่น!!!//หันควับไปทางโคลม”

 

“เอ๊ะ???//เอียงคอเล็กน้อย”

 

“ท่าทางแบบนั้นของเธอ ผมเห็นแล้วก็หงุดหงิด//สะบัดหน้า”

 

“ขอโทษคะ...//ซึม”

 

“ชั่งเถอะ  รีบกินแล้วนอนซะ พรุ่งนี้ผมจะพาเธอไปทำงานที่โรงเรียนผม”

 

“ค่ะ! ชั้นจะพยายาม!!!”

 

เขายิ้ม และก่อนที่เขาจะหันหลังกำลังจะออกจากห้องเธอนั้น

เธอได้ถามบางอย่างกับเขาออกไป

เขาถึงกลับชะงักค้างในท่าที่กำลังจะเปิดประตู

 

“คุณ...เกลียดชั้นหรือเปล่าคะ//เสียงสั่น”

 

“........................”(เงียบ...ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกคะ)

 

“อึก...เข้าใจแล้วคะ//ก้มหน้าก้มตาเหมือนจะร้องไห้”

 

“ใช่...ผมเกลียดเธอ”

 

“เอ๊ะ!!!!!!!!!!!!!”

 

เขาตอบคำถามเธอ และเข้าไปคว้าแขนเธอไว้ พร้อมกับจูบลงที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา

เป็นสัมผัสที่เธอคิดว่าครั้งนี้มันอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาซะอีก และดูเหมือนว่า

มันทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างมาก เขาถอนจูบออก และจ้องตาเธอ...

 

“นี่แหละ คำตอบของผม ชัดมั๊ย//ยิ้มแสยะ”(คำตอบไม่ตรงกับการกระทำนะคะ)

 

“.................//ตัวแข็ง”

 

การกระทำของเขานั้น ทำให้เธอทำตัวไม่ถูก และเธอก็เริ่มที่จะไม่เข้าใจเขา เพราะคำพูดของเขา

ชั่งขัดกับการกระทำยิ่งนัก ในคืนนั้นเอง เธอนอนไม่หลับ ในหัวของเธอมีแต่เรื่องของเขาเต็มไปหมด 

คิดวนไปวนมา หน้าแดงไปพลาง และทางด้านอีกห้องหนึ่ง

เขานั้นได้นอนหลับสบายใจเฉิบไม่ทุกข์ร้อนอะไรไปเสียแล้ว//Zzzz

 

 -คฤหาสน์หลังหนึ่ง-

 

“พรุ่งนี้คงสนุกน่าดูเลยนะ”

 

.

.

.

 

Ma: เอาล่ะคะ บทที่แล้ว คนพี่มาแนะนำตัวไปบ้างแล้ว บทนี้ก็ขอเรียนเชิญคนน้องบ้างนะคะ

Na: สวัสดีคะ ชั้นเป็นน้องสาวของท่านพี่ยูยะ โอบานะ ยูนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะทุกคน//โค้ง

Ma: หน้าตาคล้ายกันทั้งพี่น้อง แต่นิสัยไม่เหมือนกันเลยนะคะ ยูนะจังเป็นคู่หมั้นคุณฮิหรอคะ//สัมภาษณ์

Na: เอ่อ...ก็มีความเป็นมาอยู่นะ แต่ให้ผู้อ่านได้รับรู้เองในเรื่องดีกว่าคะ ฝากตัวด้วยนะคะ ยูนะคะ ^^

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ปล่อยให้...ได้มีบทบ้างก็จริง แต่ตอนพิมพ์และนึกถึง...อุณหภูมิภายในตัวไรเตอร์มันเดือดพุ่งจี๊ดจริงๆ

ส่วนบทหน้านั้น...เราจะมาดูกันว่าน้องโคลมจะเปลี่ยนแปลงไปยังไงนะคะ ใกล้เข้มข้นและ รอกันนิสนุง

 

Comment

Comment:

Tweet


  I love it,Excellent article.I am decide

to put this into use one of these days.Thank

you for sharing this.To Your Success!
Cheap Air Jordan Shoes air jordan shoes

sale
Cheap Moncler moncler mens jackets


Cheap women moncler Cheap Men Moncler


Moncler Jackets Moncler Jackets sale


Moncler Sweater Sale Mens Moncler Sweaterhttp://www.cheapmonclers2u.com

#3 By safsfa on 2011-11-30 13:56

สนุกเช่นเคยค่ะพี่มาโกะ (แอบฮาท่านฮิ)cry
จะรอตอนต่อๆไปเช่นเคยนะคะ

#2 By Nana-7th on 2011-07-18 21:05


ซึนน่ะคุณเคียว

#1 By Windy-tsundere on 2011-07-14 19:22