สวัสดีจ้า ยังคงไม่ลืมกันใช่มั๊ย ช่วงนี้จะอัพฟิคเลทหน่อยนะ แต่ไม่ดองแน่นอนจ้า

สถานะของฟิคฮิโคลมช่วงนี้ก็ ไรเตอร์ปั่นถึงบท10+แล้วล่ะคะ เห็นมะ สู้ตายออก

มาถึงบทหกที่รอคอย มาดูกันว่าตัวละครที่ไรเตอร์สร้างขึ้นมาเองจะมีบทยังไงกันบ้าง

และความสัมพันธ์ของฮิโคลมจะเป็นยังไงกันต่อ ไปอ่านกันได้เลยจ้า ฝากเม้นนะคะ

(บทนี้...เหมือนจะยาว)

 

.

.

.

 

บทหก:ก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ผมรับฝากมา

 

“ท่านพี่ยูยะ...พวกเราได้กลับมานามิโมริแล้วก็จริง พี่ออกไปไหนมาน่ะ”

 

เสียงหญิงสาวผู้หนึ่งเอยขึ้นกลางห้อง เป็นหญิงสาวที่มีผมตรงเส้นผมดำยาวสลวย

ท่าทางดูสง่าผ่าเผยเรียบร้อยไม่มีที่ติ เธอผู้นี้กำลังสนทนากับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่อยู่ภายในห้อง

ซึ่งเขาผู้นั้น เป็นชายหนุ่มที่มีผมเส้นดำเช่นเดียวกัน ชายผู้นั้นขยับแว่นและตอบคำถามเธอ...

 

“ชั้นก็ไปเจอผู้หญิงคนนึงมาน่ะสิ ”

 

“เอ๊ะ...ผู้หญิงหรอ”

 

“อื้ม...ยูนะ...เธอไม่ต้องกังวลใจหรอกนะ เขาน่ะ ไม่มีทางสนผู้หญิงแบบนั้นอยู่แล้ว ก็เป็นหมอนั่นแหละนะ”

 

“งั้นหรอ...นั่นสินะ เคียวยะน่ะ มักจะโดดเดี่ยวเสมอ เป็นแบบนั้น จนถึงเดี๋ยวนี้ ก็จะเป็นแบบนั้นตลอด...สินะ”

 

“ใช่แล้วล่ะ ยังไงซะ พรุ่งนี้เราก็จะไปหาเคียวยะด้วยกัน เธอรีบเข้านอนเถอะยูนะ”

 

“อื้ม...ราตรีสวัสดิ์ท่านพี่ยูยะ”

 

และเช้าในวันต่อมานั้นเอง...ย้อนกลับมา ณ บ้านฮิบาริ ภายในห้องของชายหนุ่ม

เขารู้สึกตัว พลางลุกตัวขึ้น พร้อมกับฮ้าวไปด้วย และเขาก็หันไปมองเธอที่กำลังนอนคดตัวอยู่ข้างตัวเขา

สายตาเขาที่มองเธอนั้นแลดูอ่อนโยนทันตาเห็น สักพักได้เขารีบเมินหน้าหนีไปทางอื่นทันที

เพราะเธอนั้นเกิดรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา...

 

“อะ...อรุณสวัสดิ์คะคุณฮิบาริ//ขยี้ตา”

 

“ตื่นก็ดี...ผมไม่อยากปลุกใครหรอกนะ”

 

“ขอโทษนะคะ...”

 

“น่ารำคาญ”

 

“อึก...”

 

“นอกจากคำว่าขอโทษแล้ว พูดคำอื่นไม่เป็นหรอ เธอน่ะ”

 

“เอ๊ะ???”

 

“ชั่งเถอะ รีบไปเตรียมตัวได้แล้ว จะมีคนมาที่บ้านผม”

 

สิ้นสุดคำสั่งของเขา เธอรีบลุกออกจากเตียง และออกไปเตรียมตัวให้พร้อมตามที่เขาสั่ง

วันนี้ซึ่งเป็นวันอาทิตย์ เป็นวันหยุดอีกวัน  เธอที่เสร็จอะไรเรียบร้อยแล้ว จึงออกไปหาเขา ณ ห้องโถงใหญ่

และเมื่อเธอเปิดประตู สิ่งที่เธอพบเห็นข้างหน้าเธอคือ หญิงสาวที่งดงามกับชายหนุ่มที่ดูดี

ดวงตาสีฟ้า ผมดำเงาทั้งคู่ นั่งเบาะรองนั่งตรงข้ามกับฮิบาริ เธอถึงกะยืนนิ่งที่หน้าประตู...

 

“มัวยืนนิ่งอะไรของเธอ เข้ามานั่งแล้วปิดประตูซะ”

 

“อะ..ค่ะ!!!”

 

เธอรีบปิดประตูทันที และเดินไปนั่งลงกับมุมห้อง ซึ่งห่างจากตัวเขา มันทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

แต่ระหว่างนั้นเอง ชายผู้ที่ใส่แว่น ได้เผยรอยยิ้มออกมา เหมือนเขาจะรู้อะไรสักอย่าง และแกล้งที่จะเอยออกไป...

 

“เคียวยะ...ผู้หญิงคนนั้น...เกี่ยวข้องอะไรกับนายน่ะ”

 

คำถามนี้ ถึงขนาดทำให้เขาและเธอสะดุ้งพร้อมกัน เธอได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่นั่งก้มหน้า แก้มแดงไปด้วย

ผิดกับเขา  ที่ยังคงสามารถรักษาความเป็นตัวของตัวเองไว้เป็นอย่างดี  และเขาก็ตอบออกไปพลางซดชาไปพลาง...

 

“ก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ผมรับฝากมา...”(ฮิ)

 

“หรอ...แต่ชั้นไม่เห็นเป็นแบบนั้นเลยนะ ไม่ใช่ว่า...มีอะไรที่มากกว่านั้น???”(ยูยะ)

 

“ของพรรค์นั้น จะไปมีได้ยังไง ถ้าจะคุยกันเรื่องนี้ พวกคุณกลับกันไปเถอะ”(ฮิ)

 

“พวกเราอุตส่าห์กลับมาทั้งที อย่าพึ่งไล่กลับสิ ตระกูลชั้นกับตระกูลนายก็รู้จักกันมานาน คุยกันก่อนสิ”(ยูยะ)

 

“หึ! งั้นก็ว่ามาให้ไว ถึงจะเป็นวันหยุด แต่ผมก็ไม่ว่างหรอกนะ”(ฮิ)

 

“ดูพูดเข้าสิ นายนี่ ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยนะเคียวยะ เห็นมั๊ยล่ะยูนะ”(ยูยะ)

 

“จริงด้วย...ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ยังเป็นเคียวยะที่ชั้นรู้จักเสมอเลย”(ยูนะ)

 

“เธอก็ยังเหมือนเดิม ชอบพูดเหมือนรู้จักผมเป็นอย่างดี”(ฮิ)

 

“มันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรอ ก็ยูนะ...เป็นคู่หมั้นนายนี่นา”(ยูยะ)

 

“เอ๊ะ!!!”(โคลม)

 

“หือ เธอเป็นอะไรไปน่ะ”(ฮิ)

 

“ปะ...เปล่าคะ ไม่มีอะไรคะคุณฮิบาริ ชั้นขอโทษคะ คือชั้น...ขอตัวก่อนนะคะ...”(โคลม)

 

ในขณะนั้นเอง เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกเป็นอย่างมาก สีหน้าถอดสีไปจากเดิม เมื่อได้ยินคำพูดนั้น

มันก้องในหัวเธอและกระทบหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอจึงขอตัวกลับเข้าห้องทันที

เพราะเธอในตอนนี้รู้สึกไม่ดีและไม่รู้ว่าสาเหตุเป็นเพราะอะไร  

และขณะเดียวกันยูยะก็มองเธอที่เดินออกจากห้องโถงไปด้วยสีหน้าแอบแฝงอะไรสักอย่าง...

 

“งั้นชั้น...ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักหน่อยนะ คุยกันไปก่อนแล้วกัน (>.O)”

 

ยูยะออกจากห้องโถงไป ปล่อยให้น้องสาวของเขาและฮิบาริอยู่ด้วยกันภายในห้องตามลำพัง 

ระหว่างที่ยูยะเดินอยู่ เจ้าตัวก็เข้าไปหาแม่บ้านคนหนึ่ง...

 

“นี่ โคลม โดคุโร น่ะ อยู่ห้องไหนหรอ พอดีผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเขาหน่อยน่ะ”

 

“ถ้าห้องท่านโคลมล่ะก็ อยู่ฝั่งตรงข้ามกับท่านเคียวเลยคะท่านยูยะ”

 

“โห...พิเศษจังเลยนะ อะ...อื้ม ขอบคุณนะ ^^”

 

“เชิญตามสบายนะคะ มีอะไรก็เรียกรับใช้ได้ตลอด...แต่เอ๊ะ...ท่านยูยะรู้จักกับท่านโคลมด้วย...หรอ”

 

ไม่ทันที่ยูยะจะฟัง เขาก็เดินไปซะแล้ว แม่บ้านในเวลานั้นก็สงสัย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงแยกตัวไปทำงานต่อ

ทางด้านฮิบารินั้น ภายในห้องโถงเงียบสนิท เขาได้แต่มองไปทางประตู เหมือนกังวลอะไรสักอย่าง...

 

“เคียวยะ...มีอะไรหรือเปล่า”

 

“เปล่านิ...”

 

“ถึงชั้นจะพูดไปแบบนั้น แต่เธอน่ะ เปลี่ยนไปจากเดิมนิดหน่อยนะ คล้ายกับว่า เธอเริ่มที่จะเปลี่ยนไป...//ซึม”

 

“พูดอะไรของเธอ”

 

“ไม่ต้องใส่ใจหรอก ชั้นก็ไปพูดไปอย่างงั้นแหละ จะว่าไป...ท่านพี่ช้าจังเลยนะ”

 

ถัดมาที่ห้องสาวน้อย  เธอนั่งลงกับเตียง ภายในอกเธอยังคงรู้สึกเจ็บ และเธอก็ได้พูดกับตัวเอง...

 

“ทรมานจัง...มันคืออะไร...ความรู้สึกแบบนี้...ชั้นไม่เข้าใจ...ท่านมุคุโร่//ปิดตาลงนึกถึงสับปะ”

 

“ชั้นจะบอกเธอให้...เอามั๊ยล่ะ”(???)

 

เสียงชายผู้หนึ่งที่ไม่ใช่มุคุโร่ดังก้องขึ้นภายในห้องของเธอ เธอเปิดดวงตาขึ้นทันทีและหันไปที่ต้นเสียง...

 

“ใครน่ะ!!!...คุณ...คนที่คุยกับคุณฮิบาริ”

 

“ชั้นเป็นเพื่อนสมัยเด็กหมอนั่นน่ะ ลืมแนะนำตัวไปเลย ชั้น...โอบานะ ยูยะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ...โคลม”

 

“คุณ...รู้จักชั้นด้วย?...ชั้นเคยเจอคุณที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?”

 

“อืมมม แน่นอนสิ ชั้นรู้จักเธอ ไม่มากไม่น้อยแหละนะ  ก็ชั้นเป็นคนเตือนเธอเองนี่นา”

 

“เตือน???”

 

“เธอไม่ได้รู้สึกคิดไปเองหรอกนะ เมื่อวานยังไงล่ะ ที่ย่านนามิโมริน่ะ”

 

“อ๊ะ!!! เมื่อตอนนั้น คือคุณเองหรอ!!! ทะ...ทำไม”

 

เธอที่ตกใจ ได้ถามเหตุผลกับยูยะออกไป เจ้าตัวยิ้ม และเดินเข้าไปใกล้เธอ พลางยื่นมือไปจับคางเธอเชิดขึ้น...

 

“ทำไมน่ะหรอ นั่นสินะ...เพราะชั้นไม่อยากให้ผู้หญิงอย่างเธอมายุ่งกับเคียวยะน่ะสิ นี่...

เท่าที่ชั้นรู้มาน่ะ เธอเป็นผู้หญิงของมุคุโร่ไม่ใช่หรอ”

 

“นี่คุณ...รู้จักท่านมุคุโร่ด้วยหรอ คุณเป็นใคร!!!”

 

“ชั้นว่า...ชั้นกำลังถามเธออยู่นะ ไม่ใช่ให้เธอมาย้อนถามกลับ งั้นจะบอกอะไรให้นะ...

เรื่องของพวกเธอน่ะ ชั้นรู้ยิ่งกว่าอะไรดีซะอีก”

 

“คุณต้องการอะไร...”

 

“ชั้นต้องการให้น้องสาวชั้นมีความสุข และเธอก็เป็นส่วนเกินที่ไม่จำเป็น และที่ครอบครัวชั้น...

เป็นแบบนี้ก็เพราะเจ้าพวกนั้น เธอมีส่วนที่ต้องรับผิดชอบ!!!”

 

“เรื่องอะไรกันน่ะ ชั้นไม่รู้เรื่อง และชั้นก็ไม่ได้...กับ...คุณฮิบาริ”

 

“อย่าล้อเล่นไปหน่อยเลย เธอน่ะ เกิดชอบหมอนั่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งๆที่มีมุคุโร่อยู่แล้วเนี่ยนะ มันไม่ตลกไปหน่อยหรอ”

 

“มะ...ไม่ใช่นะ! คือมัน...ไม่...เหมือนกัน”

 

เขาจับแขนเธอไว้แน่น เธอพยายามผลักเขาออกจากตัว แต่ทันใดนั้นเอง เสียงประตูก็เปิดดังขึ้น

และปรากฏร่างเจ้าของบ้านหลังนี้ สายตาอันคมกริบจ้องไปทางทั้งคู่ที่อยู่ในสภาพชวนเข้าใจผิดอย่างแรง...

 

“คุณฮิบาริ...”

 

“เคียว...ยะ”

 

“นี่...ห้องน้ำ...มันใช่ที่นี่รึไง//น้ำเสียงเหมือนจะฆ่าคน”

 

“โอ๊ะ แย่จัง สงสัยชั้นจะหลงแล้วล่ะเคียวยะ ก็บ้านนาย ชั้นไม่ได้มานานแล้วนี่ ดีที่เจอโคลมพอดี...

ชั้นกำลังถามว่าห้องน้ำอยู่ไหนน่ะ แต่เธอกลับทำตัวเหมือนกลัวชั้น ยืนแข็งทื่อไม่พูดไม่จาอะไรเลยน่ะสิ”

 

ยูยะปล่อยแขนเธอทันที และเข้าไปตบบ่าเธอแทน  เหมือนแกล้งแสร้งกลบเกลื่อนต่อหน้าฮิบาริ

ในทางกลับกัน เธอกลับมีสีหน้าซีด แลดูตื่นตะหนกด้วย และนั่นทำให้ฮิบาริสงสัย...

 

“ไม่รู้เธอจะกลัวชั้นทำไมนะ ชั้นออกจะเป็นกันเอง เธอควรที่จะกลัวหมอนั่นมากกว่านะ//ส่งยิ้มให้โคลม”

 

“กลับกันไปได้แล้ว พาน้องนายกลับไปด้วย”

 

“หืมมม โกรธอะไรน่ะ แต่เอาเถอะ พวกชั้นกลับกันก่อนแล้วกัน แล้วจะแวะมาหาใหม่...

แล้วก็นะ โคลม...//ซุบซิบข้างหูโคลม”

 

“0_0!!!”(สีหน้าโคลม)

 

ยูยะเอยคำบางคำข้างหูกับเธอ ซึ่งทำให้ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทันที ซึ่งทำให้ฮิบาริจ้องเขม็ง

 

“โอเคนะ งั้นชั้น กลับก่อนนะเคียวยะ ว่างๆก็ไปหายูนะบ้างละกัน ยังไงนายก็เป็นคู่หมั้นน้องชั้นนะ (>.O)”

 

สิ้นสุดการสนทนา ยูยะออกจากห้องเธอไป

ทิ้งบรรยากาศมาคุไว้ให้เขาและเธอ เงียบสนิท ต่างคนต่างนิ่งเงียบ

จนกระทั้ง เขาเอยปากพูดกับเธอ...

 

“มีเรื่องอะไรกัน  ผมไม่ชอบเรื่องปิดบังหรือแอบทำอะไรลับๆล่อๆ”

 

“อะ...เอ่อ...ไม่มีอะไร...จริงๆคะ...คุณฮิบาริ”

 

“และผม ก็เกลียด คนที่โกหก พอเห็นแล้ว ก็อยากจะขย้ำด้วยมือของผม”

 

เขาจับกดเธอลงกับเตียงอีกครั้ง  เขาประกบจูบที่ปากเธออย่างหนักแน่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า  

ปลายลิ้นของเธอนั้นกำลังลิ้มรสความหวานและร้อนแรงจากปลายลิ้นของเขาที่ไซไปไซมา

จนหัวสมองเธอเริ่มที่จะว่างเปล่า  เขาถอนลิ้นออก  พลางเลียที่มุมปากของเขา

เช่นเดียวกับที่มุมปากของเธอนั้นมีน้ำใสๆไหลหก (เอ่อคือ...จูบกันดีท่าไหนคะ ถึงกับ... =,,=)

 

“หึ! สีหน้าเธอไม่เลวนิ”

 

“อย่า...ทำแบบนี้เลยนะคะคุณฮิบาริ//สั่น”

 

“ผมจะทำยังไงกับตัวเธอ แล้วเธอมีปัญหารึไง ผมไม่ได้รับฝากเธอมาจากหมอนั่นฟรีๆหรอกนะ”

 

“อึก...คุณฮิบาริคิดแบบนั้นจริงๆหรอคะ ชั้น...อยู่ในฐานะอะไรสำหรับคุณ”

 

“แค่ผู้หญิง...ที่ผมจะไม่เอาตัวไปเกี่ยวข้องเด็ดขาด บอกตามตรง ว่าผมรำคาญ”

 

“T_T”(คุณฮิทำน้องโคลมร้องไห้ ไม่ดีเลยนะคะT^T)

 

“ผมน่ะ...ไม่คิดที่จะถนุถนอมเธอ เหมือนมุคุโร่หรอกนะ ช่วยทำตัวดีๆหน่อย เพราะผมไม่ชอบ”

 

เขาที่กำลังอารมณ์ไม่ดีในหลายๆอย่าง ทำให้เขาในวันนี้พูดประชดประชันกับเธอ ในเมื่อความเป็นจริงนั้น

สิ่งที่เขาพูดไปทั้งหมด ไม่เป็นความจริงเลยสักนิดเดียว คำพูดของเขาทำให้เธอเจ็บปวดจนน้ำตาเธอไหลริน

เขาออกจากห้องเธอไป ยืนหลังพิงประตูนอกห้องของเธอ ฟังเสียงสะอึกสะอื้นภายในห้องนั้น

ภายในอกของเขารู้สึกเจ็บอย่างน่าประหลาดเมื่อนึกถึงน้ำตาของเธอ...

(แล้วจะไปชวนเค้าทะเลาะทำไมล่ะคะคุณฮิ= =”)

 

 -ภายในรถลีมูซีนคันหนึ่ง-

 

 "เรื่องนี้เป็นความลับนะ ถ้ารั่วไหลล่ะก็ พวกเธอถึงกับตายได้นะ"

 

“อืมมม ถึงจะบอกไปแบบนั้น แต่ยัยนั่นจะปิดได้นานแค่ไหนกันนะ ชักจะสนุกแล้วสิ//นั่งเท้าคาง”

 

“เอ๊ะ ว่าอะไรนะท่านพี่ยูยะ???”

 

“ไม่มีอะไร ยูนะ...เธอต้องพยายามขึ้นหน่อยนะ//ลูบหัวยูนะ”

 

.

.

.

 

Ma: จะขอแนะนำตัวละครที่ไรเตอร์ลากมาประกอบฟิคนี้นะคะ เริ่มจาก โอบานะ ยูยะ แนะนำตัวหน่อยคะ

Ya: ชั้นเป็นหนุ่มแว่นนะทุกคน โอบานะ ยูยะ พี่ชายของยูนะคร๊าบบบ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยน๊า (>.O)

Ma: ทำไมหนุ่มแว่นถึงมีนิสัยแบบนี้ไปได้ล่ะเนี่ย  ยูยะคุงรับบทเป็นมารหัวใจฮิโคลมใช่มั๊ยคะ//สัมภาษณ์

Ya: ในเรื่องก็มีอะไรหลายอย่างครับ  ไม่ขอบอกนะ ให้ผู้อ่านติดตามชมครับ แล้วพบกันบทหน้าครับ

(รู้สึกจะนิสัยคล้ายดีโน่ไปสักหน่อย...บางอย่าง =w=)

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

อะแฮ่ม รู้สึกจะออกดราม่าๆไปสักหน่อย แต่คิดว่าบทหน้าคงจะเข้าที่เข้าทาง บทนี้ก็คงจะเห็นกันแล้วว่า...

คุณฮิหึงรุนแรงนะคะ บทหน้านั้น เจ้าหัวพืชไร่สัปป้าเพศผู้จะออกโรงบ้างแล้วคะ ติดตามชมกันต่อไป

 


edit @ 22 Jun 2011 18:52:51 by ~MakoNyan~

Comment

Comment:

Tweet

พี่มาโกะ พรรณนั้น ผิดนะ ต้องใช้ พรรค์


ตอนจูบ.. =,,=

#3 By ame san on 2011-06-22 18:24

อ่านจากในเฟสพี่มาโกะ พอคาบคอมก็มาอ่านในบล๊อกต่อ

ติ๊งกำลังรอให้มุคุโร่ออกโรงอยู่นะ5555 (6927/โดนโบก)

#2 By mayuyu on 2011-06-21 14:16

555+ อ่านเเล้วในเฟสพี่มาโกะ สนุกมากๆค่ะ

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By Windy-tsundere on 2011-06-20 19:38