(อัพลงบล็อคช้ามาก แต่ยังเดือนห้าอยู่ ยังถือว่าเป็นวันเกิดคุณฮิทั้งเดือนคะ)

 

เนื่องในโอกาสวันเกิดคุณฮิ 05-05-11 ไรเตอร์เลยจัดหนัก บทห้าเลยยาวเป็นพิเศษคะ สำหรับบทนี้...

ทั้งคู่ก็เริ่มคืบหน้าไปบ้างแล้ว อาจจะมีดราม่านิดๆหน่อยๆ เพราะมือที่สาม แต่จะมีช่วงที่น่ารักๆกันอยู่

บทนี้ จะมีตัวละครที่ไรเตอร์คิดขึ้นมาเองเพื่อนำมาประกอบฟิคนะคะ ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริง ^^

ช่วงจบบทห้า มีบทพิเศษที่ไรเตอร์นั่งปั่นแบบสดๆเลยนี่แหละคะ ไปอย่างว่องให้แบบพอเข้าใจน่ะ

ไม่ลีลาและ เชิญอ่านกันได้เลยจ้า เม้นได้ตามอัธยาศัยเช่นเดิม ขอบคุณมากคะ

 

.

.

.

 

บทห้า:สิทธิ์ในตัวเธอคือผมไม่ใช่เขา

 

 

 

ถ้าอยากจะพูดหรือทำอะไร ช่วยทำตามในสิ่งที่โคลมจังต้องการไปเลยนะคะ ฮารุใบ้ให้แล้วนะ//ยิ้ม”

 

 

เธอที่ยืนแน่นิ่งและกำลังทบทวนในสิ่งที่ฮารุได้บอกกับเธอไว้ และดูเหมือนเธอจะเข้าใจคำพูดนั้น

เธอจึงตัดสินใจเลือกที่จะเดินเข้าหาเขาผู้นั้น เธอมาหยุดที่หน้าห้องของเขา

กำมือทั้งสองไว้แน่นและส่งเสียงเรียกเขาผ่านประตู...

 

 

“ค...คุณฮิบาริ...ชั้น...โคลมคะ”

 

“เข้ามาสิ...”

 

 

มีเสียงตอบรับจากภายในห้อง เธอเปิดประตูเข้าไป เห็นร่างของเขานั้น นั่งอยู่นอกระเบียง

ซึ่งตรงหน้าเขาเป็นสวน ห้องของเขานั้นสามารถเข้าได้ทั้งสองฝั่ง ซึ่งมีสองประตูนั่นเอง...

 

 

“ความจริง...เธอเข้าจากด้านหน้าก็ได้”

 

“ค่ะ...”

 

 

เขานั่งหันหลังพูดกับเธอพลางเปิดหน้ากระดาษหนังสือไปด้วย

หญิงสาวที่กำลังยืนนิ่งและกวาดสายตาไปทั่วห้องของชายหนุ่มอยู่นั้นเอง

และเธอก็ได้เผลอหลุดคำพูดนึงออกมาอย่างไม่ตั้งใจ...

 

 

“ไม่เหมือนกับ...ห้องของท่านมุคุโร่”

 

“นี่เธอ!!! วันนึงจะช่วยเลิกพูดถึงหมอนั่นจะได้มั๊ย ผมเบื่อที่จะฟัง!!!//ปิดหนังสือ”

 

 

เขาหันควับไปที่เธอทันทีเมื่อได้ยินในสิ่งที่เธอเอยออกมา  เขากดเสียงพูดกับเธอ

ซึ่งเธอนั้นก็รู้ดีว่าเขานั้นกำลังหงุดหงิด เธอจึงก้มหัวไม่กล้าที่จะมองเขาแถมมือของเธอนั้นก็ยังสั่น

ในใจของเธอลึกๆนั้นก็แอบกลัวเขาคนนี้อยู่เหมือนกัน...

 

 

“แล้ว...มีธุระอะไร//ลดเสียง”

 

“ค...คือชั้น  ค...คือว่า ย...ยังไงชั้นก็อยากเป็นประโยชน์กับคุณบ้าง...สักนิด...ก็ยังดีคะ...

มีอะไรที่ชั้นสามารถทำให้คุณได้บ้างมั๊ยคะ//ก้มหน้าพูด”

 

“ไม่มี...//เมิน”(ตอบแบบนี้เลยหรอคะT^T)

 

“อึก...ทำไม!!! หรือเพราะว่าชั้นอ่อนแอคะ...//น้ำตาคลอ”

 

“นี่ ผมไม่ชอบให้ใครมาร้องไห้  มันแสดงถึงความอ่อนแอ  และเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อผม เพราะผมไม่ต้องการ”

 

“ต...แต่ว่า ท่านมุคุโร่ บอก...อ๊ะ!!!”

 

 

ไม่ทันใด เขาก็ลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้ตัวเธอ และจับแขนเธอไว้แน่น 

สายตาเขาที่แหลมคมเหมือนเหยี่ยวที่พร้อมจะตะกรุบเหยื่อได้ทุกเมื่อนั้นจ้องมองเธอ

เธอในเวลานี้เหมือนเหยื่อชิ้นดีของเขา...

 

 

“เธอจะบอกผมว่า...เพราะหมอนั่น สั่งให้เธอพูดอะไรแบบนี้...งั้นสินะ//บีบแขนโคลม”

 

“เจ็บ!!! ป...ปล่อยชั้นเถอะคะ ชั้นขัดคำสั่งท่านมุคุโร่ไม่ได้ แต่ว่าชั้นก็...”

 

“เธอรู้ตัวมั๊ย ว่าตอนนี้เธออยู่ในฐานะอะไร หมอนั่นฝากเธอมา  ในเวลานี้สิทธิ์ในตัวเธอคือผม ไม่ใช่เขา

หรือผมจะต้องบอกให้เธอรู้...อย่างลึกซึ้งล่ะหืม”

 

“อ...เอ๊ะ!!!”

 

 

เขาดึงแขนเธอให้ล้มลงบนเตียงของเขา ร่างบางๆของเธอกระแทกลงบนเตียงอย่างจัง ร่างบางมองเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้า...

 

 

“ค...คุณฮิบาริ จะทำอะไรคะ!!!”(เรื่องดีๆยังไงล่ะจ้ะ=,,=)

 

“ในเมื่อเธอเป็นคนบอกเองว่า อยากเป็นประโยชน์ให้ผม ไม่ว่าเรื่องอะไรเธอก็จะทำไม่ใช่รึไง”

 

 

เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น เธอถึงกับชะงักทันที นอนตัวแข็งทื่อ และร่างของเขานั้น ก็อยู่บนร่างบางของเธอซะแล้ว

เขาคล่อมตัวเธออยู่นั่นเอง  เธอขัดขืนเขาไม่ได้ เพราะมือเธอทั้งสองข้างนั้นถูกมือทั้งสองข้างของเขาจับล็อคเอาไว้แน่น

(แรงมันผิดกันเยอะนู๋เอ๋ย) เธอทำได้แค่เพียงนอนนิ่งอยู่แบบนั้น...

 

 

“หืม ผิดคาดนะ เธอ...ทำไมไม่ขัดขืนสักหน่อยล่ะ แบบนั้นมันน่าสนุกกว่ากันเยอะเลย”(คุณฮิSMค๊า=[]=!)

 

“ช...ชั้นน่ะ ทำให้คุณเดือดร้อน ถ้าทำให้คุณพอใจได้ ชั้นก็...//สั่น”

 

“หึ! ก็รู้ตัวดีนี่  ตอนนี้ผมมีสิทธิ์ในตัวเธอ เพราะฉะนั้น ระหว่างนี้ เธอก็ต้องเป็นของผม...”

 

“อ...อ๊ะ!!!”

 

 

เขาจูบตามซอกคอของเธอ เขาดูดและเลียตามๆกัน ลำคอของเธอนั้นเริ่มแดงเป็นจ้ำๆหลายจุดด้วยกัน เธอน้ำตาคลอ

พลางพยายามที่จะเก็บเสียงไว้เพื่อไม่ให้เล็ดรอดออกมา  เพื่อไม่ให้เขารับรู้ว่าเธอเองก็รู้สึกดี เขาใช้มือข้างหนึ่ง

จับโยนเสื้อกักคุรันที่พาดบนไหล่เขาออก ทิ้งลงไว้ข้างเตียง พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองทีละเม็ด

ปรากฏผิวขาวเนียนของเขา ไม่ทันที่เขาจะถอดเสื้อออก  เสียงวิ่งโครมครามก็เกิดขึ้น

ประตูห้องเขาเปิดออกอย่างพรวดพลาด เขาถึงกะชะงักทันที...

 

 

“ค...คุณเคียวครับ!!! พวกเขา พวกเขา กลับกันมาแล้ว...อ๊ะ!!!”(มากวนทำไมฟะ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม!!!)

 

 

คุซาคาเบะเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้านั้น อึ้งไปพักใหญ่ หัวสมองคิดหนัก...   

 

โอ้ว คุณเคียวจับกดคุณโคลม ทั้งสองคน เสื้อผ้ายับ แผ่นอกคุณเคียว คุณโคลมร้องไห้ อะไรกันล่ะเนี่ย เกิดอะไรขึ้น!!!

 

คุณรองกรรมการคุมกฎคิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างงั้น และก็ต้องตกใจ เมื่อเขาอยู่ตรงหน้าคุซาคาเบะ

เขาส่งสายตาอำมหิต เขาในตอนนี้สีหน้าไม่ม่ควรให้ใครเข้าใกล้เด็ดขาด(คิดสภาพแล้วน่ากลัว= =”)

 

 

“คือผม...เข้ามา...รบกวนหรือเปล่า...ครับ//ซีด”(ก็ใช่อะเซ่!!!)

 

“คุซาคาเบะ ใครอนุญาตให้นายเข้ามาแบบนี้ วิ่งด้วยสินะ แถมยังเสียงดัง ไม่มีมารยาท แบบนี้ต้องขย้ำ!!!//ชักทอนฟา”

 

“ข...ขอประทานโทษครับคุณเคียว อ๊ากกก!!!”

 

 

ในที่สุดคุณรองกรรมการคุมกฏก็ไม่รอด  โดนทอนฟาของเขาเสยอย่างจัง คุซาคาเบะหน้าช้ำกันเลยทีเดียว

พลางนั่งคุกเข่าลงกับพื้น และเขานั้นก็จัดเครื่องแต่งกายให้เข้าที่เช่นเดิม ส่วนเธอก็นั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม่พูดอะไร

หน้าเธอยังคงแดง เขามองเธอสักพัก ก็เดินไปนั่งเก้าอี้ที่มีโต๊ะทำงานของเขา  และเริ่มพูดคุยกับคุซาคาเบะ...

 

 

“แล้วเรื่องอะไรกัน เอะอะเสียงดัง ใครมารึไง”

 

“ใช่แล้วครับคุณเคียว!!! พวกเขากลับกันมาจากอิตาลีแล้ว”

 

“หา...พวกเขา พวกไหน บอกแค่นั้น ชั้นจะไปรู้มั๊ย”

 

“ตระกูลโอบานะ แน่นอนว่า คุณยูนะกับคุณยูยะก็กลับมาด้วยเช่นกัน”

 

“หืม ตระกูลนั้นย้ายไปอยู่อิตาลีแล้วไม่ใช่รึไง”

 

“ครับ เขาว่า เห็นมาญี่ปุ่นคราวนี้ มีเรื่องต้องสะสางน่ะครับ แล้วก็นะครับคุณเคียว

คุณยูนะบอกว่าอยากพบคุณ พรุ่งนี้พวกเขาจะมาที่บ้านเราครับ”

 

“เฮ้อ น่ารำคาญจัง พวกนายก็เตรียมตัวรับพวกนั้นด้วยแล้วกัน หมดธุระแล้ว ก็ออกไปซะ”

 

“ครับคุณเคียว!!!”

 

 

สิ้นสุดการสนทนา คุซาคาเบะเดินออกจากห้องเขาไป ทิ้งบรรยากาศมาคุไว้ให้เขาและเธอ ภายในห้องเงียบสงับ

เธอไม่กล้าที่จะมองเขา ส่วนเขาก็นั่งเงียบสีหน้านิ่งไม่พูดจาอะไรสักคำ จนเธอรู้สึกเกร็งจึงพูดเรื่องอื่นกับเขา...

 

 

“ต...ตระกูลโอบานะ...”

 

“ไม่เกี่ยวกับเธอ...”(โหมดนี้มาอีกแล้วค๊าT^T)

 

“ขอโทษคะ...”

 

“....................”

 

“ง...งั้นชั้นขอตัวกลับห้องนะคะ ราตีสวัสดิ์คะคุณฮิบา...”

 

 

เมื่อเธอลุกลงจากเตียงเขา เธอเดินผ่านหน้าเขา  ไม่ทันใดเขาก็คว้ามือเธอไว้ เธอจึงหยุดชะงัก...

 

 

“ไม่จำเป็น คืนนี้เธอนอนห้องผมนี่แหละ”

 

“เอ๊ะ...แต่ว่า...เข้าใจแล้วคะ”

 

 

เธอไม่กล้าที่จะตอบปฏิเสธเขาอยู่แล้ว เพราะถ้าเธอขัดใจเขาเมื่อไหร่ เรื่องจะยาวไม่จบสิ้นแน่นอน

และจนกระทั่งในที่สุด ก็ได้เกิดศึกโต้เถียงกัน ระหว่างก่อนเข้านอนของทั้งคู่...

 

 

“ไม่คะ! ชั้นจะนอนตรงนี้//นั่งลงกับพื้น”

 

“ใครอนุญาติให้เธอนอนตรงนั้น ขึ้นมานี่//นั่งลงบนเตียง”

 

“น...นอนข้างๆคุณ ชั้นไม่เอานะคะ”

 

 

นาทีนั้นเอง ความจี๊ดก็ขึ้นสมองเขา ทันทีที่เขาได้ยินว่า "นอนข้างๆคุณ ชั้นไม่เอานะคะ"

 

 

“นี่เธอ ยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรก ลืมไปแล้วรึไง//ส่งสายตาเจ้าเล่ห์”(ย้อนความไปที่บทสามจ้า^^)

 

“อ๊ะ! ถ้างั้น...ค...แค่วันนี้เท่านั้นนะคะ//หน้าแดง”

 

“หึ! ไม่รู้สิ//ยิ้ม”

 

 

เธอกำลังโดนเขาปั่นหัวเล่น ซึ่งเธอก็รู้ดี แต่เธอก็ยอมเขาไป  ตัวเธอค่อยๆขยับขึ้นเตียง เธอเขินอายมากในเวลานี้

เพราะเขาจ้องมองเธอตาไม่กระพริบเช่นนั้นอีกแล้ว  เมื่อหัวเธอถึงหมอนปุ๊บ เธอจึงรีบนอนหันหลังให้เขาทันที

แต่เธอก็รู้สึกถึงจิตสังหารที่ทิ่มแทงเธอจากด้านหลังอยู่ดี (โธๆคุณฮิจะจ้องอะไรนักหนาคะ) เขามองที่หัวเธอ...

 

 

“เธอน่ะ...ทรงผมแบบนั้น มันขัดตาผม อีกสิบปี...เปลี่ยนแปลงซะเถอะ ชีวิตเธอไม่ได้เป็นของหมอนั่น

เธอจะมัวแต่พึ่งพาเขาตลอดไปไม่ได้ ”

 

“ชั้นน่ะ...มีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะท่านมุคุโร่ ชีวิตของชั้นเป็นของท่านมุคุโร่ คุณคงไม่เข้าใจ... ”

 

“งั้นเธอจะยึดติดเขาไปตลอดอย่างงั้นสินะ ชีวิตน่ะเป็นของเธอ และเขาก็มีชีวิตในส่วนของเขา สักวันเธอคงคิด...ได้”

 

 

เขาพูดกับเธอแล้วนอนหลับไปอย่างง่ายดาย  เธอก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดกับเธออยู่ดี เขาอยากจะบอกอะไรกันแน่...

ในคืนนั้นเอง...เธอนอนไม่หลับ มีเรื่องให้เธอคิดมากมาย ทั้งความรู้สึกแปลกๆที่เธอมีให้เขามันเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

และความสัมพันธ์ของเธอกับมุคุโร่ ที่เธอควรที่จะเปลี่ยนแปลงมันหรือเปล่า...

 

 

บทพิเศษ:วันเกิดของเขา...

 

 

[ChromeMode]

โคลม โดคุโร คะ ตอนนี้ชั้น...กำลังอยู่ในช่วงคิดหนักคะ ชั้นพึ่งจะรู้มาจากคุณลูกน้อง(คุซาคาเบะ)ของคุณฮิบาริ

วันที่ห้าเดือนห้านั้น เป็นวันสำคัญของเขา คือวันเกิดของคุณฮิบาริคะ และดูเหมือนว่า เขาจะไม่สนใจวันเกิดตัวเอง

ชั้นคอยมองเขาอยู่เสมอ ตั้งแต่ท่านมุคุโร่ฝากชั้นไว้กับเขา เขาเป็นดั่งเมฆที่ล่องลอยได้อย่างอิสระ โดดเดี่ยว  และเยือกเย็น

แต่ในบางครั้ง ชั้นก็คิดว่า เขามีส่วนที่อบอุ่นและอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก ชั้นอยากเห็นหลายๆด้านของเขาที่คนอื่นไม่รู้จัก

ชั้นจึงคิดว่า อยากจะลองทำอะไรสักอย่างเพื่อเขาดูบ้าง แต่จะทำอะไรดีล่ะ...เฮ้อ~

 

 

- ณ ห้องฮิบาริระเบียงด้านนอกในสวน เวลา 12:00 PM วันที่ 04/05/XX

 

 

"เฮ้อออ~~~"

 

"มัวแต่นั่งถอนหายใจ เธอว่างนักหรือไง" 

 

"คุณฮิบาริ!!!" 

 

"มีอะไร"

 

"คือว่า...ต้องการอะไรมั๊ย...คะ//ชำเลืองมอง"

 

"ไม่ล่ะ"

 

"แล้วกัน...//ซึม"

 

"ถ้าเป็นตัวเธอก็ไม่เลว = =+"

 

"เอ๊ะ!!! ตัวชั้นน่ะหรอคะ แต่ว่า...//หน้าแดง"

 

"เชื่อคนง่ายเกินไปแล้วเธอน่ะ แล้วเธอถามผมทำไม"

 

"เอ๊ะก็...พรุ่งนี้...ไม่มีอะไรคะ"

 

"พิลึกคน"

 

 

[ChromeMode]

และทุกครั้ง เขาก็มักจะแกล้งชั้นแบบนี้เสมอ มันทำให้หัวใจชั้นเต้นแรง หน้าก็ร้อนเผ่าขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุคะ

ชั้นมัวแต่คิดอะไรอยู่เนี่ย พรุ่งนี้แล้วแท้ๆเชียว ยังไงตอนนี้คุณฮิบาริก็ออกไปข้างนอกแล้ว ตอนนี้ชั้นต้องคิดแล้ว

เวลาเหลือไม่มาก เอ...อาหารที่ทำขึ้นมา ใส่ใจตอนลงมือทำ เพื่อให้คนทานได้รับรู้ถึงความรู้สึกของเราเต็มเปี่ยม

เคียวโกะจังกับฮารุจังเคยบอกไว้นี่นา ที่ชั้นทำได้ ก็มีแต่...ซะด้วยสิ จะลองพยายามดูดีมั๊ยนะ เอาล่ะ!!!

 

 

-ณ ห้องฮิบาริ เวลา 12:00 AM ของวันที่ 05/05/XX

 

 

"ถ้ายังไม่นอน ขอชั้นเข้าไปนะคะคุณฮิบาริ คือชั้น..."

 

"นี่มันกี่โมงแล้ว เธอยังไม่นอนอีก ถ้ามีอะไร ตอนเช้า..."

 

"นี่คะ!!! ถึงมันจะดูเล็กน้อย แต่ชั้นตั้งใจให้คุณคะ//ยื่น"

 

"ข้าวปั้น???...แต่รูปร่างแปลกจังเลยนะ"

 

"คือชั้น...ตั้งใจจะทำให้เป็นรูปเจ้านกน้อยของคุณ แต่มันก็...//หน้าแดง"

 

"หือ???//อึ้งสักพัก"

 

"ขอโทษนะคะ ที่ฝีมือชั้น ไม่เอาไหน วันเกิดคุณฮิบาริทั้งที ชั้นก็พยายามฝึกฝนเต็มที่ แต่ก็ไม่ได้เรื่องเลย//ซึม"

 

"อืม ก็จริงของเธอ หน้าตาเจ้านี่ ดูไม่ได้เลย แต่เพราะเธอพยายามแล้ว มันก็ดีนี่//หยิบกิน"

 

"เอ๊ะ ถ้าอย่างงั้น..."

 

"รสชาติก็ไม่เลว หึ! แต่ก็ต้องปรับปรุงอีกเยอะ//เลียมุมปาก"

 

"ขอบคุณนะคะคุณฮิบาริ//ยิ้ม"

 

"อุ...กลับห้องเธอไปได้แล้ว ผมง่วง//แก้เขิน?"

 

"ทุกๆวันของคุณ และทุกๆเรื่อง ชั้นจะพยายามนะคะ"

 

"นี่...ความจริง...ผมต่างหากที่ต้อง................."(พูดอะไรต่อน่ะคุณฮิ ไม่ได้ยินนน)

 

 

[ChromeMode]

ในคืนนั้น รอยยิ้ม และคำพูดที่เขาเอยเป็นคำสุดท้าย ถึงมันจะเบามาก แต่ชั้นก็ได้ยินชัดเจน

แม้จะเป็นคำพูดที่ฟังดูแข็งกระด้าง แต่ชั้นก็พอจะรับรู้ในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ  คำพูดนั้นน่ะ...

ทำให้ชั้นรู้สึกดีและคิดว่า...คิดถูกแล้วจริงๆที่ในวันนี้ได้ทำอะไรเพื่อเขา ท่านมุคุโร่...คุณฮิบาริน่ะ

เป็นคนที่น่าสนใจอย่างที่ท่านมุคุโร่เคยบอกไว้จริงๆด้วยคะ ต่อจากนี้ไป ชั้นก็จะพยายามให้มากขึ้นคะ

///Zzzz

 

 

"โคลม โดคุโร.........ขอบคุณ...//ยิ้มบางๆ"

 

 

END

 

.

.

.

 

Ma: มันยาวเป็นพิเศษเพราะมีบทพิเศษ ไรเตอร์แต่งNCแล้วมันไม่ไหวจริงๆ เท่านี้ก่อนนะ//ซับเลือด

96: เท่านี้...ชั้นก็ไม่ไหวเหมือนกันนะคะคุณไรเตอร์ ต้องอดทนมาก คุณฮิบาริ...ก็ไม่ยั้งเลยคะ >///<

18: หืมมม แล้วเธอจะอดทนไปทำไม  เธอก็รู้สึกดีไม่ใช่รึไง //จับคางโคลม

Ma: โอ้ววว ทั้งสองคนไปต่อกันเองเถอะคะ อิไรเตอร์ไม่ไหวแล้วค๊า เลือดหมดตัว//ห่ามเข้าโรงบาล

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ยาวได้ใจเลยใช่มั๊ย ยาวๆแบบนี้ ชอบกันหรือเปล่านะ ไรเตอร์ชอบบทห้ากับบทพิเศษนี้มากเลยคะ

เราจะเห็นว่า ทั้งคู่ได้เปิดใจพูดคุยและเข้าหากันตรงๆ บทพิเศษ เห็นโคลมมีความพยายาม ก็ซึ้งใจ

แถมคุณฮิก็ยังเผยความอ่อนโยนมาให้เห็นกันบ้างแล้ว ก็ค่อยเป็นค่อยไปเนอะ เดือนหน้าพบกับบทหก

 

 

edit @ 14 May 2011 20:02:02 by ~MakoNyan~

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณมากนะคะพี่มาโกะ

ยุๆก็มาอ่านตอนที่ 5 เลย

ฮิบาริกดโคลม อร๊างงง = ., =~

#7 By ♥~Msadfgsg~♥ on 2011-05-21 15:28

ขอบคุณมากนะคะพี่มาโกะ

ยุๆก็มาอ่านตอนที่ 5 เลย

ฮิบาริกดโคลม อร๊างงง = ., =~

#6 By ♥~Msadfgsg~♥ on 2011-05-21 15:28

อ่านกี่รอบๆ คู่นี้บันไซน่ารักมากเลยค่ะพี่มาโกะ><

#5 By mayuyu on 2011-05-15 13:32

//พรวดดดกำเดาพุ่ง =.,= มาทำหน้าแบบนี้ด้วยค่ะ...ท่านฮิเล่นแรงจัง...

#4 By Nana-7th on 2011-05-15 12:00


มาอ่านรอบที่สอง..นึกไม่ออกว่าจะเม้นอะไรอ่ะ =[]=
เอาเป็นว่า ทำหน้า =,,= แบบนี้ก็แล้วกัน //เผ่น

#3 By ame san on 2011-05-14 21:35

#2 By Ikawa Kaori on 2011-05-14 20:14

ยาวมากเลนแต่ยาวๆก็ดี

#1 By moka on 2011-05-14 20:09