ตามสัญญา...ว่าเดือนเมษา ไรเตอร์จะมาอัพบท4 ต่อไปนี้ จะอัพบทละเดือน หรือเว้นเดือนเลย =w=

สำหรับ บทนี้ ก็จะไม่มีอะไรมากเท่าไหร่นะคะ แอบเซอร์วิส5986ด้วยคะ นอร์มอลอีกคู่ที่ไรเตอร์ชอบ

คือเราไม่เก่ง ด้านบรรยายเท่าไหร่ รู้สึกจะเน้นคำพูดซะส่วนใหญ่เลย ไม่รู้อ่านกันเข้าใจมั๊ยนะ

เชิญอ่านกันได้เลยจ้า เชิญเม้นติชมได้ตามอัธยาศัย เป็นกำลังใจในการปั่นฟิคนี้ต่อไป

 

.

.

.

 

บทสี่:วันหยุดของผมและเธอ

 

ช่วง เวลานั้น มีแสงแดดอ่อนๆสาดส่อง อุณหภูมิของอากาศกำลังดี ผู้คนมากมายต่างออกมาข้างนอก

แม้กระทั่ง ตลาดย่านนามิโมริแห่งนี้ ชั่งดูคึกคักด้วยผู้คนและเสียง ซึ่งมีแต่รอยยิ้มอย่างมีความสุขในวันหยุดเช่นนี้

เช่นเดียวกับพวกเธอ ที่กำลังสนุกสนานกับการช๊อปปิ้งสำหรับหญิงสาว...

 

 

“นี่ ไงคะ นี่ไง ร้านเสื้อผ้า แบรนด์ประจำของฮารุกับเคียวโกะจังเลยนะ น่ารักสุดๆไปเลยล่ะคะ”(ฮารุ)

 

 

และระหว่างที่ฮารุ ชี้หน้าร้าน แบรนด์ยี่ห้อหนึ่งอยู่นั้นเอง...

 

 

“ให้ ตายเซ่! ยัยบ๊องนี่น่าอายชะมัด วี๊ดว๊ายอยู่หน้าร้าน ทำตัวเหมือนเด็กที่ร้องหาของเล่นไปได้”(โกคุ)

 

“เคียวโกะจัง ฮารุ โคลม!!!”(สึนะ)

 

“ฮ่าๆ บังเอิญจังเลยเนอะ มาซื้อของกันใช่มั๊ยล่ะ”(ยามะ)

 

“หาเจอสักที!!! ตามหาเคียวโกะสุดขั้วไปเลยยยย”(เรียวเฮ)

 

 

สี่หนุ่มที่ เข้ามาทักพวกเธอนั้น ไม่ใช่ใครอื่นและเป็นคนที่สามสาวรู้จักดีเป็นที่สุดรวมทั้ง...(คนอ่าน &ไรเตอร์^^)

 

 

“เอ๊ะ! สึนะคุง โกคุเดระคุง ยามาโมโตะคุง พี่ด้วย”(เคียวโกะ)

 

“เดี๋ยวนะคะ!!! คุณโกคุเดระ!!! เมื่อกี้ว่าใครเป็นเด็กกันคะ!!!”(ฮารุ)

 

“เหอะ! จะใครซะอีกเล่า มีเธอที่เป็นยัยบ๊องเท่านั้นแหละ บ๊องไม่พอสมองยังเพี้ยนอีก

ชั้นไม่น่าไปยุ่งกับยัยนี่เล๊ยยย”(โกคุ)

 

“เอา น่าทั้งสองคน เจอหน้าไม่ทันไร ก็เริ่มซะแล้วหรอนี่ ตลกดีนะพวกนาย ฮ่าๆ”(ยามะ)

 

“บอส...มาหาพวกเราหรอ”(โคลม)

 

“เอ่อ คือ...มาคุ้มกันพวกเธอน่ะ แบบว่า ช่วงนี้มัน...อันตราย//หลบสายตา”(สึนะ)

 

“เจ้า ฮิบาริอะตัวดี ไล่พวกชั้นออกมากันน่ะสิ จริงๆเล๊ยยย หมอนั่นก็น่าจะมาด้วยกัน”(เรียวเฮ)

 

“จริงอย่างที่รุ่นพี่พูด นั่นแหละ เมื่อกี้พวกเราอยู่ที่โรงเรียน เจอฮิบาริพอดี หมอนั่นบอกว่า

พวก เธออยู่ที่นี่กัน แล้วก็ไล่พวกเรามาที่นี่อะนะ”(ยามะ)

 

“ไอ้ หมอนั่น มันกล้าดียังไงฟะ มาไล่รุ่นที่สิบ ใครเป็นบอสกันแน่ สั่งอยู่ได้ หมั่นไส้!!!//กัดฟันกร่อด ”(โกคุ)

 

“อ่า...ไม่เป็นไรหรอกโกคุ เดระคุง คุณฮิบาริคงเป็นห่วงโคลมน่ะ ชั้นรู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะโคลม

พวก เราเองก็จะช่วยด้วย เท่าที่จะทำได้เลยล่ะ//มองโคลม”(สึนะ)

 

“อื้ม...ขอบ คุณ”(โคลม)

 

“อะ...เอ่อ...ว่าแต่ว่านะโคลม...เสื้อที่เธอใส่ อยู่น่ะ...ของคุณฮิบาริ...หรือเปล่าน่ะ//กระสับกระส่าย”(สึนะ)

 

“อ๊า!!! หยุดเลยนะคะ ห้ามคิดอะไรลามกกันเด็ดขาด ค...คือนี่มัน ฉุกเฉินจริงๆคะ ฉุกเฉิน...//เหงื่อตก”(ฮารุ)

 

“แต่ก็ยังดีหน่อยนะจ้ะ ที่มีชุดนักเรียนโกคุโยใส่ทับไว้ข้างในน่ะ พวกเราถึงต้องรีบมาร้านเสื้อผ้ากันก่อน”(เคียวโกะ)

 

“งั้นพวก เธอก็รีบๆเข้าไปกันซะสิ  ฮิบาริคิดอะไรของมันฟะ ถึงกล้าให้ผู้หญิงใส่แบบนี้ น่าไม่อายจริง ”(โกคุ)

 

 

เมื่อสิ้นสุดการสนทนา พวกชายหนุ่มก็ได้ยืนเฝ้าหน้าร้าน เพื่อให้พวกหญิงสาวได้ซื้อของกันอย่างสบายใจ...

ภายในร้านเต็มไปด้วย เสื้อผ้ามากมาย รวมไปถึงผู้หญิงหลายคนที่กำลังเลือกซื้อชุดอย่างขะมักเขม้น

 

 

“เคียว โกะจัง ฮารุคิดว่า โทนสีอ่อน เหมาะกับโคลมจังนะคะ ”(ฮารุ)

 

“นั่น สินะ ยังไงก็ต้องเป็นเดรส สีก็...ม่วงอ่อน อ๊ะ นี่ไง ตัวนี้เลยล่ะกัน น่ารักจังเลย//หยิบมาทาบตัวโคลม”(เคียวโกะ)

 

“ว้าววว เยี่ยมไปเลยคะเคียวโกะจัง โคลมจังน่ารักมากคะ ใส่ไปเลยนะ คุณฮิบาริเห็นก็คงชอบนะคะ”(ฮารุ)

 

“อ...อื้ม//หน้าแดง”(โคลม)

 

 

ใน ระหว่างนั้นเอง พวกชายหนุ่มก็ได้แต่ยืนรอ จนแล้วจนรอด ชายผู้หนึ่งที่มีผมสีเงิน เกิดหงุดหงิดขึ้น...

 

 

“ยัย พวกนี้!!! จะให้ยืนรอไปถึงไหนกัน สองชั่วโมงแล้วยังไม่เสร็จกันอีก จะซื้ออะไรกันนักกันหนา

เบื่อจริงๆเลย พวกผู้หญิงเนี่ย//กระทืบพื้น”(โกคุ)

 

“ก...โกคุเดระคุง ใจเย็นๆก่อน ยังไงความปลอดภัยของพวกเคียวโกะจังต้องมาก่อน อดทนหน่อยเถอะนะ”(สึนะ)

 

“เออสึนะ แล้วเรื่องนั้นล่ะ คืบหน้าบ้างมั๊ย รู้อะไรมั้งยัง พวกไหนกันน่ะที่คิดจะเล่นงานพวกเรา”(ยามะ)

 

“อื้ม...ไม่ เลย คุณฮิบาริกำลังตามตัวอยู่น่ะ ชั้นเองก็จะช่วยด้วย แต่คุณฮิบาริไม่ให้ยื่นมือมายุ่ง เขาจะรับงานนี้เองน่ะ”(สึนะ)

 

“ฮิ บาริ...หมอนั่น...กะจะฉายเดี่ยวอีกแล้ว ชั้นคนนี้ รับไม่ได้สุดหูรูดดดดดดดดด//ไฟลุก”(เรียวเฮ)

 

“ชั่งมันเหอะ คนแบบนั้น ว่าแต่รุ่นที่สิบครับ คุณรีบอร์นเค้าว่ายังไงบ้าง”(โกคุ)

 

“อืม...บอก จะไปสืบอะไรหน่อย แล้วก็หายหัวไปหลายวันและ ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง//ถอนหายใจ”(สึนะ)

 

 

สี่หนุ่ม ณ เวลานี้ ต่างก็ทำสีหน้าเคร่งเครียด จนกระทั่ง  สามสาวเดินออกมาจากร้านพร้อมถือถุงทั้งสองมือนับไม่ถ้วน

 

 

“มา แล้วค๊า รอนานกันมั๊ยคะ โคลมจังใส่อะไรก็น่ารักไปหมดเลยอะคะ”(ฮารุ)

 

“ซื้อ กันมาเยอะแยะเลยล่ะ น่ารักๆทั้งนั้นเลยเนอะ”(เคียวโกะ)

 

“เอ่อ คือ...จริงๆชุดเดียวก็พอ...”(โคลม)

 

“ไม่ได้นะคะโคลมจัง ยังไงก็ต้องเผื่อไว้หลายๆตัว และตอนนี้ถึงจะซื้อเยอะยังไงก็ไม่เป็นไร...”(ฮารุ)

 

 

ว่า แล้วสาวน้อยฮารุก็โบ้ยถุงทั้งหมดนั้นส่งให้โกคุเดระ...

 

 

“เฮ้ย!!! นี่มันอะไรกันฮะเธอ ทำไมชั้นคนเดียวจะต้องมาถือของแบบนี้ด้วย ชั้นไม่ใช่คนใช้เธอนะยัยบ้า!!!”(โกคุ)

 

“เป็นผู้ชายก็อย่าบ่น จะได้มั๊ยคะคุณโกคุเดระ!!!”(ฮารุ)

 

“ฮ่าๆ เอาน่า ชั้นจะช่วยถืออีกแรง มาแบ่งกันโกคุเดระ//ยิ้ม”(ยามะ)

 

“คุณยา มาโมโตะนี่ใจดีมากเลยนะคะ ผิดกับใครบางคนแถวนี้ ม๊ากกก คะ//เหล่มองโกคุ”(ฮารุ)

 

“เงียบไปเลย!!! ไม่ต้องมาทำเป็นอ้อนเจ้าบ้าเบสบอลเลยนะ ยัยผู้หญิงงี่เง่า ยัยบ้า ยัยทุเรศ”(โกคุ)

 

“ฮาฮิๆ อย่ามาว่ากันนะคะ อย่างน้อยก็ช่วยทำตัวเป็นสุภาพบุรุษสักครึ่งนึงของคุณยามาโมโตะสักหน่อยสิ คะ”(ฮารุ)

 

“ย...หยุดเลย โกคุเดระคุง ฮารุ!!! พอเถอะนะ พวกเราต้องไปส่งโคลมที่บ้านคุณฮิบาริแล้วล่ะ มันเริ่มเย็นแล้ว”(สึนะ)

 

“จริง ด้วยนะสึนะคุง ของที่ต้องการก็ได้ครบหมดแล้ว กลับกันเถอะ”(เคียวโกะ)

 

 

ระหว่าง ที่พากันเดินกลับจากตลาดย่านนามิโมริ ในระแวกที่ผ่าฝูงชนอยู่นั้นเอง

เธอ ก็ได้ยินเสียงชายลึกลับที่ผ่านตัวเธอไป...

 

 

แล้ว เธอจะเสียใจนะ...ที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับ...ฮิบาริ...เคียวยะ”

 

 

“เอ๊ะ...ใคร น่ะ!!!//หันควับ”(โคลม)

 

“มีอะไรหรอคะโคลม จัง???”(ฮารุ)

 

 

เมื่อเธอ หันหลังกลับไป กลับไม่พบชายลึกลับผู้นั้น ปล่อยให้เธอยืนนิ่งสักพัก

แต่ ในใจเธอก็คิดว่า เธอคงจะหูฝาดไปเอง

และแล้วเวลาก็ได้ผ่านไป พวกสึนะมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านฮิบาริ 

 

 

“เอ่อ...พวก เราส่งแค่หน้าบ้านก็พอแล้วใช่มั๊ย”(สึนะ)

 

“ฮ่าๆ ขืนพวกเราเข้าไปทั้งหมดนี่ ฮิบาริคงขย้ำเรียงคนเลยเนอะ”(ยามะ)

 

“ชิ!!! จะไปกลัวอะไรมัน หมอนั่นคิดว่าตัวเองเป็นใคร”(โกคุ)

 

“พวก คุณ...มาสุมหัวอะไรที่หน้าบ้านผม”(ฮิ)

 

“โอ้ววว ฮิบาริ ซาวาดะพา ครีม โดคุโร มาส่งบ้านนายไง”(เรียวเฮ)

 

“พี่คะ โคลม โดคุโร คะ พี่เนี่ย เรียกชื่อโคลมจังผิดอยู่เรื่อยเลย”(เคียวโกะ)

 

“พวก ฮารุซื้อของมาครบเรียบร้อยตามที่คุณฮิบาริบอกแล้วนะคะ”(ฮารุ)

 

“หรอ...พวก เธอสองคนเข้ามานั่งข้างในบ้านก่อนสิ”(ฮิ)

 

“เอ๊ะ...แค่เคียว โกะจังกับฮารุหรอ”(สึนะ)

 

“ส่วนพวกนาย กลับกันไปได้แล้ว เกะกะหน้าบ้านผม”(ไล่กันอย่างงี้เลยหรอคะ= =”)

 

“หนอ ยยย นี่แก!!! วันนี้ก็ไล่รุ่นที่สิบทีแหละ อุตส่าห์ทำตามที่นายบอก แล้วยังกล้ามาไล่กลับกันได้นะ”(โกคุ)

 

“ชั้นไม่ได้ขอให้ทำ พวกนายเลือกที่จะทำกันเอง ชั้นไม่เกี่ยว...”(ฮิ)

 

“เย็น ไว้ๆ โกคุเดระ ฮิบาริก็ด้วย เอ้านี่ ของทั้งหมด วางไว้ตรงนี้นะ”(ยามะ)

 

“ฝาก พวกเคียวโกะจังด้วยนะครับคุณฮิบาริ เอาล่ะ กลับกันเถอะ ไว้เจอกันนะเคียวโกะจัง ฮารุ โคลม”(สึนะ)

 

“เคียว โกะ อย่ากลับเย็นมากนักล่ะ พี่ไปก่อนล่ะ”(เรียวเฮ)

 

 

ว่า แล้ว ชายหนุ่มสี่คนก็ได้พากันกลับจากบ้านฮิบาริ เขาเรียกคนมาถือของที่กองไว้ที่พื้นเพื่อนำเข้าบ้าน...

 

 

“เข้า มาสิ ผมจะให้คนเตรียมชาให้พวกเธอ พวกนายเอาของพวกนี้ไปด้วย”

 

 

เขา เอยพร้อมเดินร่อนนำหน้าไป พวกหญิงสาวเลยพากันซุบซิบอยู่ข้างหลัง...

 

 

“เขา คงอยากจะขอบคุณเรื่องวันนี้ด้วยน้ำชาสินะคะ ปากไม่ตรงกับใจเหมือนกันนะคะเนี่ยคุณฮิบาริ”(ฮารุ)

 

“คงจะใช่ จ้ะ แต่น่าจะเรียกพวกสึนะคุงมาด้วยเนอะ”(เคียวโกะ)

 

 

ใน ที่สุดก็เดินมาถึงห้องโถงใหญ่ที่กว้างขวาง ซึ่งภายในห้องนี้มีแค่โต๊ะโคทัตสึ

พวกหญิงสาวได้นั่งลงกับเบาะรองนั่ง มีแม่บ้านเสริฟชาร้อนให้พวกเธอเรียบร้อย

เขาที่ยืนอยู่ตรงประตู สายตาเขานั้นมองหญิงสาวหัวสับปะรด

ที่ในตอนนี้เธออยู่ในชุดเดรสม่วง อ่อนอย่างไม่ละสายตาเลยทีเดียว...(กู๊ดจ๊อบคุณเดรส>///<) 

 

 

“อ๊ะ! คุณฮิบาริ โคลมจังในชุดนี้ น่ารักใช่มั๊ยล่ะคะ”(ฮารุ)

 

“...ก็ ดีนิ...”(ตอบง่ายไปมั๊ยคะคุณฮิ = =”) 

 

 

เขา ตอบตามปกติตามนิสัยเจ้าตัวพร้อมทำหน้านิ่งและเดินออกจากห้องโถงไป

เธอ ที่มองเขาออกจากห้องไปนั้น ก็เริ่มแสดงสีหน้าหดหู่ขึ้นมาทันที

เคียว โกะและฮารุ เธอทั้งสองคนรู้ดี ว่าควรจะทำยังไง...

 

 

“เอ่อ...ฮา รุจัง เรากลับกันเถอะจ้ะ”(เคียวโกะ)

 

“อะ...จริง ด้วยนะคะ อยู่ไปก็รบกวนพวกเขาด้วย วันนี้...พวกฮารุสนุกมากเลยคะโคลมจัง”(ฮา รุ)

 

“ไว้ไปกันอีกนะจ้ะ แล้วจะแวะมาหานะ บะบาย”(เคียว โกะ)

 

“ชั้นเองก็...สนุก...ขอบคุณนะ”(โคลม)

 

 

และ ก่อนที่ทั้งสองคนจะกลับนั้น สาวน้อยฮารุได้หันหลังกลับมาพร้อมพูดทิ้งท้ายกับเธอ...

 

 

“ถ้า อยากจะพูดหรือทำอะไร ช่วยทำตามในสิ่งที่โคลมจังต้องการไปเลยนะคะ ฮารุใบ้ให้แล้วนะ//ยิ้ม”

 

.

.

.

 

 Ma: ปริศนาเริ่มมาให้ชวนคิดกันแล้ว หลังจากนี้ คุณฮิกับน้องโคลมศึกหนักนะเนี่ย

18: เดี๋ยวเธอ...บทนี้ผมไม่ค่อยออกโรงเลยนะ มันหมายความว่ายังไง//ชักทอนฟา

Ma: อึก...คือบทที่แล้วจัดNCไปให้คุณฮิแล้วไงคะ ไรเตอร์แต่งลำบากนะคะ เห็นใจกันบ้างจิคะ//น้ำตาไหลพราก

18: ชั่งเถอะ บทที่แล้วก็ไม่เลว บทหน้าขอหนักๆให้ผมด้วยล่ะกัน ไม่อย่างงั้น...//สีหน้าไรเตอร์ >>>T^T

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

บทนี้เหมือนให้กับโกคุฮารุเลยนะเนี่ย ไรเตอร์ปั่นเพลินไปหน่อย คู่รักคู่กัดเค้าน่ารักกันดีนะเออ

บทต่อไป...บทห้า ก็รอกันต่อไปนะจ้ะ ปล่อยให้ลงแดงกันไป *โดนลุม* สปอยบทหน้านิสนุงก็ได้

 

v

v

v

 

Chrome: “ค...คุณฮิบาริ จะทำอะไรคะ!!!”(เรื่องดีๆยังไงล่ะจ้ะ=,,=)

โหะๆๆ แค่นี้พอแล้วเนอะ เดี๋ยวมารออ่านกัน ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้

 

 


edit @ 10 Apr 2011 17:14:49 by ~MakoNyan~

Comment

Comment:

Tweet

#8 By (1.47.201.38|1.47.201.38) on 2014-09-14 08:12

โฮ้ววววลุ้นๆๆๆ

#7 By Servant ' Atsuya Michaelis on 2011-04-21 11:55

แอร๊ยยยยยยยยยยยยย น่ารัก ><"
แต่อย่างที่คุณฮิว่า... ให้คุณฮิมีบทเยอะๆเเถอะค่ะพี่มาโกะ TT

คิดถึงคุณฮิใจจะขาด ~~~

#6 By Fr'me Kawaii on 2011-04-11 08:48

ติดตามกันต่อไปค่ะ > w <

#5 By saki_no_hana on 2011-04-10 21:24

ยาวจังเลยน่ะค่ะ5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

#4 By Aki on 2011-04-10 20:34

มาตามส่องในบล็อคต่อ หุหุ

#3 By seiji on 2011-04-10 20:26



โอ้ว~ อ่านทีตาสว่างเลยค่ะพี่มาโกะ

โกคุแอบขี้หึงใช่เล่นนะเนี่ย>w<

แล้วใยตอนท้ายมันเป็นฮาเร็ม18(?)=[]=!!!!

#2 By mayuyu on 2011-04-10 18:50

คนแรกก เย้ๆ

#1 By ♥~Msadfgsg~♥ on 2011-04-10 18:22