ดีจ้า ห่างเหินกันไปนาน ก็ไม่สบายอะเนอะ เลยหยุดพักเรื่องฟิคไป ตอนนี้แข็งแรงดีแล้วคะ

ก็เลยกลับมาต่อฟิค ได้แล้ว ก่อนหน้านี้ มีคนออกความเห็นว่า เนื้อเรื่องไปเร็วเกินไปมั๊ย

แล้ว ก็รู้สึกคุณฮิเราพูดเยอะไปหน่อย คือไรเตอร์ก็อยากให้ฟิคนี้ดำเนินเรื่องไปไวๆนะคะ

เพราะ ไม่อยากดองอะไรนานๆอีกแล้ว ส่วนบทพูดคุณฮิ เราพยายามจะลดคำพูดให้น้อยลง

แต่ มันก็ยังไงๆอยู่ เดี๋ยวมันไม่เข้มข้นน่ะคะ เลยเสริมอะไรลงไป ถ้ายังไง อ่านแล้วติชมได้นะคะ

และก็ ไรเตอร์พึ่งทราบมาคะว่า สรุปฟิคที่เราแต่งอยู่นั้นเป็นแบบ AU Fic เพราะว่าไรเตอร์นั้น

จะนำตัวละครที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องรีบอร์นมาลงในฟิคนี้ ก็คือตัวละครที่เราคิดขึ้นมาเองคะ

ซึ่งจะโผล่มาช่วงบทห้าบทหก ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะคะ แต่งไม่ค่อยเก่งหรอกนะ

ปล. บทนี้ NCเล็กน้อยนะคะ เล็กน้อยจริงๆนะเออ เพราะแต่งเองก็ไม่ไหวจริงๆ >///<

 

.

.

.

 

บทสาม:มันคือการทำโทษของผม!!!

 

วันนี้...ท้อง ฟ้านั้นชั่งปลอดโปร่งเหมาะสำหรับการออกไปข้างนอกของเหล่าผู้คน แต่ก็ยังมีบ้านหลังหนึ่ง...

ที่กำลังนอนหลับอย่างสงบสุข ณ บ้านฮิบาริ...หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง ก็ค่อยๆเปิดตากลมโตสีม่วงนั้นขึ้น

ซึ่ง เธอในตอนนี้นอนตะแคงข้าง และเธอก็ต้องตกใจสะดุ้งเฮือกกับสิ่งที่อยู่ข้างๆตัวเธอ...

(มัน คือ?//ไรเตอร์อย่าพึ่งขัด)

 

 

“เอ๋!!! ค...คุณฮิบาริ ทำไมนอน...ตรงนี้...อ๊ะ!!!”

 

 

เธอร้องอุธานขึ้นทันที อีกทั้งยัง มือของเธอนั้น จับชายเสื้อของเขาผู้นั้นไว้แน่นอีกต่างหาก

เธอ หน้าแดงและรีบปล่อยมือตัวเองจากชายเสื้อเขา พลางลุกตัวนั่ง สำรวจร่างกายตัวเองไปทั่ว

ซึ่งเสื้อของเธอนั้นฉีกขาดจากเรื่องที่เกิด ขึ้นนั่นเอง

และมันทำให้เธอนึกถึงมันอีกครั้ง แต่ระหว่างที่เธอกำลังหวาดกลัวอยู่นั้น...

 

 

“วันนี้ เป็นวันหยุด...แต่เธอกลับตื่นก่อนผม...คิดอะไรของเธอกันน่ะ ฮ้าว~”

 

 

หญิง สาวหันไปมองต้นเสียงแล้วเธอก็หน้าแดงอีกครั้ง...

(ทำไมคุณฮิบาริ ถึงมานอนข้างชั้นได้ล่ะ...เกิดอะไรขึ้น...หลังจากตอนนั้น...)

 

เธอ ทำได้แค่เพียงคิด เธอไม่กล้าที่จะเอยปากถามออกไป...

เขาที่มองเธออยู่ ก็เข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวกำลังคิด...

 

 

“เธอ น่ะ...หลับสนิท...ผมแบกเธอมาเอง แล้วเธอ...มาจับชายเสื้อผม ไม่ปล่อยสักที แล้วตอนนั้นผมก็ง่วงมาก...

ก็เป็นอย่างที่เห็น...ไม่มีอะไรมากกว่า นั้น”

 

“คือชั้น...มีแต่ทำให้คุณเดือดร้อนและก็ลำบากตลอด ขอโทษด้วยนะคะ!!!”

 

 

เธอที่ขอโทษเขาจากใจจริง เขาที่เห็นเช่นนั้น ก็ได้ลุกตัวนั่งพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าของเธอ

พร้อม เอยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เบามาก...(แต่คนอ่านกับไรเตอร์ได้ยินหรอก)

 

 

“ไม่ พอหรอกนะ...”

 

“เอ๊ะ...อะไร...อุ๊บ!!!” (???)

 

 

ไม่ ทันใด...ริมฝีปากของเขาก็ได้ประกบปากนิ่มๆเล็กๆของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว เขาใช้สองมือประคองแก้มของเธอไว้

ณ เวลานี้ เขาและเธอกำลังจมดิ่งสู่ความเร่าร้อนที่แสนร้อนรุ่ม ลมหายใจอุ่นๆทั้งสองคนปะทะกันและกัน

และเมื่อเขาเริ่มบังคับตัวเองไว้ ไม่อยู่นั้นเอง มันทำให้เขาจูบเธอหนักแน่นขึ้น

เขาใช้ลิ้นสอดเข้าไปใน ปากของเธออย่างดูดดื่ม =,,=

เธอที่ไม่รู้จักวิธีการจูบเช่นนี้ หญิงสาวจึงผลักเขาออกทันที...

 

 

“ค...แค่กๆ”

 

 

เธอ สำลัก...และเขาก็รู้สึกตัว ว่าได้ทำเรื่องที่ แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่คาดคิดที่จะทำเหมือนกัน

ในช่วงนั้นเอง ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบกันได้สักพัก เขาจึงตัดสินใจลุกออกจากเตียงออกไปนอกห้อง

ก่อนที่เขาจะปิดประตู...

 

 

“หึ! ก็ไม่เลว...จำไว้แล้วกัน ถ้าทำให้ผมไม่พอใจหรืออะไรก็ตาม มันคือ...การทำโทษ!!!//ครืด...ปัง”

 

 

เขาได้พูดทิ้ง ท้ายไว้กับเธอและก็ออกจากห้องเธอไป ปล่อยให้หญิงสาวนั่งนิ่งอึ้งช็อก หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ

หน้าร้อนเผ่า ลมหายใจติดขัด ตาสั่นพร่า เธอได้แต่คิดว่า สิ่งนั้น...ทำให้เธอรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด

เธอไม่ รู้สึกรังเกียจเหมือนเมื่อตอนนั้น ร่างกาย...เหมือนถูกเขาดูดกลืน พอคิดเช่นนั้น

หัวใจเธอก็เต้นเร็วจนเธอรู้สึกแน่นหน้าอกไปหมด หญิงสาวที่ไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร

ตอนนี้เธอหวังที่จะ ต้องการใครสักคน ที่พอจะช่วยเหลือเธอได้...

 

 

ท่าน มุคุโร่...

 

 

“เรียกหาผมหรอโคลม เป็นอะไรไปล่ะครับ โคลมที่น่ารักของผม”

 

“ท่านมุคุ โร่!!!คือชั้น...ไม่รู้ว่าร่างกายตัวเองเป็นอะไร ตั้งแต่อยู่กับคุณฮิบาริ...มันแปลกคะ...

ขอร้องล่ะคะท่านมุ คุโร่ ให้ชั้นได้กลับไปอยู่กับเคนจิคุสะ!!!”

 

“โห...คุณ ...เริ่มที่จะเป็นของเขาไปทุกทีแล้วนะโคลม คุณแค่ไม่รู้ตัว...เขาเองก็เช่นกัน”

 

“ชั้นไม่เข้าใจ คะ...ท่านมุคุโร่อยากจะบอกอะไร”

 

“ทีนี้...ผมคงวางใจ ที่จะฝากคุณไว้กับเขา เพราะหลังจากนี้ อาจจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็เป็นได้...”

 

“อ...อะไร กัน จะมีอะไร...เกิดขึ้น...หมายความว่ายังไงกันคะท่านมุคุโร่...อ๊ะ!!!”

 

 

ไม่ ทันที่เธอจะได้เข้าใจในสิ่งที่มุคุโร่พูดค้างไว้ เธอก็ต้องกลับมาสู่โลกความเป็นจริง

และเธอก็ต้องตกใจอีกครั้ง กับคนสองคนที่ยืนจ้องเธออยู่....

 

 

“อ้าว...รู้สึกตัว แล้วหรอคะโคลมจัง พวกฮารุมาหาค๊า”

 

“ชั้นกับฮารุจังเรียกโคลม จังตั้งหลายครั้ง สุดยอดไปเลยนะ นั่งหลับก็ได้ด้วย”

 

 

หญิง สาวสองคนนั้นคือ “มิอุระ ฮารุ” และ “ซาซางาวะ เคียวโกะ” ฮารุจังนั้นพึ่งจะได้คบกับคุณวายุได้ไม่นาน

เคียวโกะจังเองก็เป็นว่า ที่ภรรยาของบอส ทั้งสองคนเป็นคนดีและน่ารักมากคะ 

เธอคิดระหว่างที่ มองฮารุและเคียวโกะที่อยู่ตรงหน้าเธอ และเธอก็ต้องแปลกใจ ทำไมทั้งสองคนมาที่นี่...

 

 

“ทำไม...ทั้งสองคน...ถึง ได้....”

 

“เรื่องนั้น...ชั้นกับฮารุจังออกไปซื้อเค้กด้วยกัน น่ะจ้ะ แต่ระหว่างทางก็พบคุณฮิบาริเข้า แล้วก็ถูกเขาวาน...”

 

“ให้ ไปหาโคลมจังที่บ้านคุณฮิบาริ และก็พาออกไปซื้อของด้วยน่ะคะ”

 

“เน อะ...แถมยังฝากเงินมาด้วย ให้ซื้อเท่าที่ต้องการได้เลย พวกเสื้อผ้าและของที่จำเป็นต้องใช้น่ะจ้ะ”

 

“ฮารุก็พึ่งเคยมา บ้านคุณฮิบารินะคะเนี่ย  แต่ตกใจหมดเลย ที่โคลมจังมาอยู่บ้านคุณฮิบาริน่ะคะ”

 

“ชั้นก็เหมือนกัน ถึงเขาจะบอกทางมาก็ตาม แต่ชั้นกับฮารุจังก็ตามหากันทั่วกว่าจะเจอบ้านคุณฮิบาริ”

 

“คือ ชั้น...มาอาศัยอยู่...ชั่วคราวน่ะ...แล้วเขาไปไหนแล้วคะ”

 

“เหมือน จะไปที่โรงเรียนนะ ถึงจะเป็นวันหยุด แต่เขาก็ยังไปนามิโมริเสมอเลยเนอะ”

 

“ว่า แต่โคลมจัง เราออกไปช๊อปปิ้งกันเถอะคะ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปกันเล๊ยยย”

 

 

ว่า แล้วสองสาวฮารุและเคียวโกะ ก็ได้จัดการค้นหาเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนให้โคลม

แต่ กลับไม่มีตัวไหนที่พอจะใส่ออกข้างนอกได้เลย...

 

 

“ฮา ฮิ! โคลมจังคะ ไม่มีชุดอื่นแล้วหรอ ชุดนั้นก็ขาด ชุดนี้ก็ไม่ได้ คุณฮิบารินี่ ไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้เลย

นอกจากยูกาตะหรอคะ เนี่ย!!!=[]=!”

 

“เขาถึงให้พวกเราออกไปซื้อสินะ”

 

“เอ่อ คือว่า...มีตัวนี้น่ะ...คุณฮิบาริจับโยนมาให้//ยื่น”(จับโยนเลยหรอคะคุณฮิ= =”)

 

“ว๊ายยย!!! น...นี่มัน เสื้อเชิ้ตผู้ชายนี่คะ!!! หรือว่าจะให้ใส่ตัวนี้อะนะ!!! ตายและ ฮารุอยากจะเป็นลม...”

 

“ม...ไม่ มีทางเลือกแล้วล่ะนะฮารุจัง ยังไงก็ต้องใส่ไปก่อน แล้วเดี๋ยวเราไปร้านเสื้อผ้ากันก่อนเลยดีมั๊ยจ้ะ”

 

 

ใน ที่สุด...เธอก็ต้องใส่เสื้อของเขา ซึ่งเป็นเสื้อเชิ้ตที่ชายหนุ่มนั้นใส่เป็นประจำ ขาวสะอาดไม่มีที่ติ เมื่อเธอได้ใส่...

 

(อ้าวเอ๊ะ?...กลิ่นนี้มัน... ของคุณฮิบาริ)

 

เธอคิดพลางยกแขนเสื้อมาดม มันทำให้เธอหน้าแดงได้เลยทีเดียว (อยากสัมผัสกลิ่นด้วยคน//หลบไปไรเตอร์โรคจิต)

เสื้อของเขานั้น ยาวประมาณเหนือเข่าของเธอ ซึ่งเธอสวมมันแล้วก็ดูหลวมและใหญ่พอควร (แน่สิ  เสื้อผู้ชายนิ =,,=)

จู่ๆเธอก็ได้นึกถึงจูบที่หนักแน่นในตอนนั้นขึ้น มา ลมหายใจเธอ เริ่มที่จะติดขัดอีกครั้ง...

 

 

“โคลม จัง!!!!”

 

“เอ๊ะ...”

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูเหม่อๆยังไงไม่รู้”

 

“ชั้นกับฮารุจังเป็นห่วงนะจ้ะ ถ้ามีเรื่องอะไรล่ะก็ คุยกับพวกเราได้เสมอนะโคลมจัง”

 

“อ...อื้ม ...ขอบคุณนะ...ทั้งสองคน”

 

 

ในช่วงนั้นเอง ทั้งสามคนต่างส่งยิ้มให้กันและหัวเราะคิกคัก ซึ่งเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของเธอ

และยังทำให้เธอได้เรียนรู้ว่า มิตรภาพนั้น...ชั่งยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าอะไรซะอีก...

จะหาอะไรมาทดแทนกัน ได้...ไม่มีจริงๆนั่นแหละ

 

.

.

.

 

Ma: ให้สองสาว ฮารุและเคียวโกะได้ออกโรงบ้าง สองคนนี้ใจดีกับน้องโคลมจริงๆเล๊ยยย

59: นี่เธอ!!! ไหนตอนที่แล้ว หล่อนบอกว่าจะให้รุ่นที่สิบมีบทตอนหน้าไง ไหนล่ะเฮ้ย!!!

Ma: หือ??? ไรเตอร์มีบอกไปแบบนั้นด้วยหรอโกคุ (ติดNCเกินจนสมองกลวงไปและ= =”)

59: อย่ามาทำเป็นจำไม่ได้นะเฟ้ยยย!!! ยัยผู้หญิงโรคจิ้น  อย่างเธอน่ะ นอนตายจมกองเลือดจิ้นนั่นไปเลย

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

อ๊ายยย เป็นยังไงกันบ้างคะกับบทสาม ขอความเห็น และเสียงสครีมจากผู้อ่านโดยเร็ววว

บทสี่ก็รอกันเดือนหน้าเนอะ แล้วติดตามกันด้วยนะคะ 189618961896189618961896


Comment

Comment:

Tweet

#8 By (182.53.253.0|182.53.253.0) on 2014-01-24 21:12

cry cry อ่านกี่ครั้งก็เขิน ฮุฮุ เลือดกำเดาแม่ยกพุ่ง

#7 By Bel_nami on 2011-03-23 14:16

ว๊ายยย =///=
พี่มาโกะแต่งอะไรก็ไม่รู้ เรทอ่ะ//เก๊าชอบบบ//โดนตบ
คู่นี้หวานกันมากมาย....จาอ่านต่อก๊า >w<!!

#6 By Nana-7th on 2011-03-22 16:47

กรี๊ดดดดดด!!!♥
555 อ่านแล้วสนุกดีจ้ะ

ปล.หน้าจขบ.คุ้นมากกกกกกกกกกกกกกกกก

#5 By FAROLL fachan on 2011-03-21 14:46



น่...น่ารัก !!!!
(//เฟรมกลายเป็นสาวก 6996 และ 1896 ทั้งสองอย่างเลยอ้ะ =..=)

#4 By Fr'me Kawaii on 2011-03-21 13:12

คุณฮิทำอะไรหนูโคลมน่ะ -.,-

#3 By B★M ∞ Li3W on 2011-03-21 09:10

โฮก ตามกลิ่นฟิคมาจาก fack

คู่นี้น่ารัก>///////<

#2 By mayuyu on 2011-03-20 22:07

ตามมาแปะเม้นท์ต่อในบล็อค อิอิ ><

#1 By seiji on 2011-03-20 21:47